“මළවුන් කෙරෙන් නැගිටුවනු ලබන දිනයේ, තම පරමාධිපතියාණන් ඔහුගේ ආවරණය ඔහු මත තබන තරමට දේවත්වය විශ්වාස කරන්නා ඔහු වෙත සමීප කරවනු ලැබේ. පසුව ඔහුගේ පාපයන් පිළිගන්නට සළස්වයි

දේවත්වය විශ්වාස කරන මුඃමින්වරුන්හට මෙලොව මෙන්ම මතුලොව ඔවුන්ගේ පාපයන් වසන් කිරීම තුළින් ඔවුනට පිරිනමන අල්ලාහ්ගේ භාග්‍යය හා කරුණාව.
හැකි පමණින් දේවත්වය විශ්වාස කරන මුඃමින්වරයාගේ වැරදි සැඟවීමට උනන්දු කරවීම.
ගැත්තන්ගේ සියලු ක්‍රියාවන් ඔහු ඔහුගේ පරමාධිපති සීමා කොට තබා ඇත. එහෙයින් කවරෙකු යහපතක් දුටුවේ ද ඔහු අල්ලාහ්ට ප්‍රශංසා කළ යුතුයි. එමෙන්ම කවරෙකු ඒ හැර වෙනත් දෙයක් දුටුවේ ද ඔහු ඔහුටම මිස වෙනත් කිසිවෙකුටත් දොස් නොනැගිය යුතුය. එය අල්ලාහ්ගේ කැමැත්ත යටතේ පවතින්නකි.
ඉබ්නු හජර් තුමා මෙසේ පවසයි: මළවුන් කෙරෙන් නැගිටුවනු ලබන දිනයේ, දේවත්වය විශ්වාස කරන මුඃමින්වරුන් අතරින් පාපිෂ්ඨයෝ කණ්ඩායම් දෙකක පසුවන බව හදීස් සමස්තය පෙන්වා දෙයි. පළමු කණ්ඩායම නම්, ඔහු අතර හා ඔහුගේ පරමාධිපති අතර සිදුවන පාපයන්. ඉබ්නු උමර් තුමාගේ හදීසය පෙන්වා දෙනුයේ සැබැවින්ම මෙම කොටස තවත් කොටස් දෙකකට බෙදී යන බවය. කොටසක් ඔහුගේ පාපය මෙලොවෙහි සඟවන ලබන්නක් වීම. අල්ලාහ් එය මළවුන් කෙරෙන් නැගිටුවනු ලබන දිනයේ ද සඟවන්නක් වනු ඇත. ඒ ගැන සඳහන් කරනු ලැබ ඇත. අනෙක් කොටස: ඔහුගේ පාපය ප්‍රසිද්ධියට පත් කරනු ලබන්නක් වීමය. මෙය එයට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් බව පෙන්වා දෙයි. දෙවන කණ්ඩායම: ඔහු අතර හා ඔහුගේ පරමාධිපති අතර සෙසු ගැත්තන් සම්බන්ධව සිදුවන පාපය. එය ද කොටස් දෙකකි. ඔවුන්ගේ පාපක්‍රියා ඔවුන්ගේ යහපත් ක්‍රියාවන්ට වඩා වැඩි පිරිසකි. ඔවුන් අපායේ සිටිති. පසුව ශෆාඅත් නම් මැදිහත්වීම තුළින් ඔවුන් ඉන් බැහැර වනු ඇත. දෙවන කොටස: ඔවුන්ගේ පාපක්‍රියා හා ඔවුන්ගේ යහපත් ක්‍රියා එක සමානව පැවතීමය. ඔවුනට තීන්දුවක් ලැබෙන තුරු ඔවුන් ස්වර්ගයට පිවිසෙන්නේ නැත.