“දේවත්වය විශ්වාස කරන මුඃමින්වරයාගේ කරුණ පුදුම සහගතය. සැබැවින්ම ඔහුගේ කරුණු සියල්ලම ඔහුට යහපත් ය. එය දේවත්වය විශ්වාස කරන්නෙකුට මිස වෙනත් කිසිවකුට හිමි නොවන්නකි

සතුටුදායක අවස්ථාවන්හි තුති පුද කිරීමේ හා පීඩාකාරී අවස්ථාවන්හි ඉවසීමේ මහිමය. කවරෙකු එසේ කටයුතු කළේ ද ඔහු ‌දෙලොවෙහිම යහපත ලබනු ඇත. ආශිර්වාදයන් සඳහා කවරෙකු කෘතඥ නො වන්නේ ද ඒසේම ඇතිවන අභාග්‍යයන් මත ඉවසා දරා නො ගන්නේ ද ඔහු කුසල් අහිමි කර ගනු ඇත. ඔහුට බර වැඩි වනු ඇත.
දේවත්වය විශ්වාස කිරීමේ මහිමය. සෑම තත්ත්වයකම කුසල් ලැබීම දේවත්වය විශ්වාස කරන මුඃමින්වරුන්ට හැර වෙනත් කිසිවකුට පවතින්නේ නැත.
සතුටුදායක අවස්ථාවන්හි කෘතඥ වීමත් පීඩාදායක අවස්ථාවන්හි ඉවසීමත් දේවත්වය විශ්වාස කරන්නන්ගේ කටයුතු අතරින් වේ.
අල්ලාහ්ගේ තීන්දුව හා ඔහුගේ පෙර නියමය විශ්වාස කිරීම මුඃමින්වරයකු තමන්ගේ සියලුම තත්ත්වයන්හි පූර්ණ තෘප්තිය තුළ පත් කරනු ඇත. එය ‌මුඃමින් නොවන්නෙකු මෙන් නොවේ. ඔහුට යම් හානියක් සිදු වූ විටෙක නිරතුරුවම ‌ඔහු කෝපයේ පසුවනු ඇත. අල්ලාහ්ගෙන් යම් ආශිර්වාදයක් හිමි වූ විටෙක එහි නිරත වෙමින් අල්ලාහ්ට අවනත වීමට පවා කාර්යබහුල වනු ඇත. ඊට අමතරව ඔහු පාපකම් තුළට යොමු වනු ඇත.