لَيْسَ الْمُؤْمِنُ بِالطَّعَّانِ وَلاَ اللَّعَّانِ وَلاَ الفَاحِشِ وَلاَ البَذِيءِ». "مومن پېغور ورکوونکی، لعنت ویونکی، فُحش ویونکی، او بد ژبی نه وي

په شرعي نصوصو کې د ایمان نفي یوازې په حرامه کړنه او یا د واجب په ترک کیږي.
د اندامونو حفاظت او له بدیو څخه یې ساتنه، په ځانګړې توګه ژبه.
سندي رحمه الله فرمايي: په: (الطعّان، واللعّان) کې د مبالغې په صیغه کې پدې دلالت دی چې څوک د طعن او لعنت مستحق وي نو په لږه توګه یې د نسب پورې بد ویل او یا پرې لعنت ویل باک نه لري او دا کار د مؤمنانو ایمان ته زیان نه رسوي.