یوه له هغو ویناوو څخه چې خلکو ته له لومړي نبوت څخه پاتې ده دا ده: 'کله چې حیا نه کوې، نو هر څه چې وغواړې هغه وکړه

حیا د ښو اخلاقو اصل دی.
حیا د انبیاوو علیهم السلام له ځانګړنو څخه ده او دا له هغوی څخه راپاتې ده.
حیاء هغه څه دي چې یو مسلمان انسان د ښه او ښایسته عمل کولو ته اړباسي او له هغه څه نه یې منع کوي چې ګنده او سپک وي.
نووي فرمایلي: پدې (حدیث) کې امر د اباحت لپاره دی، یعنې دا چې کله دې یو کار کول وغوښتل، نو که چېرته داسې یو عمل و چې په کولو کې یې له الله تعالی او خلکو څخه شرم نه و، نو ویې کړه، کنه مه یې کوه، او په همدې د اسلام دارومدار دی، د دې خبرې تشریح دا ده چې واجب او سنت عملونه هغه دي چې په پرېښودلو یې انسان ته حیا ودرېږي، او ناروا حرام او مکروه عملونه دي چې په کولو یې انسان ته حیا ودرېږي، او کوم چې مباح عملونه دي نو له ترسره کولو یې هم حیاء کول جایز دي، او همدا رنګه له پرېښودلو یې، نو دا حدیث پنځه حکمونه په بر کې نیسي. او داسې هم ویل شوي چې دا امر د ګواښ لپاره دی، او معنا یې دا ده چې: کله درڅخه حیاء ولاړه نو څه چې غواړې بیا یې وکړه؛ خامخا به دې الله تعالی پرې مجازات کړي، او داسې هم ویل شوي چې دا امر د خبر په معنا دی یعنې: څوک چې حیاء نه لري هر څه چې غواړي هغه کوي.