مَا لِي وَلِلدُّنْيَا، مَا أَنَا فِي الدُّنْيَا إِلاَّ كَرَاكِبٍ اسْتَظَلَّ تَحْتَ شَجَرَةٍ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَكَهَا». من با این دنیا چه کار دارم، من در این دنیا نیستم مگر مانند سواری که زیر سایۀ درختی بنشیند سپس برود و آن را ترک نماید

بیان آنچه پیامبر صلی الله علیه وسلم از زهد در دنیا و روی گردانی از آن داشت.
حديث به معناى ترک آنچه که باید از متاع دنیا وجود داشته باشد نیست، بلكه مشغول شدن به دنیا از آخرت است، چون مرد زیر سایۀ درخت نشسته و از آن برای رسیدنش استفاده نمود، و به آن تمایل و گرایش ننمود.
عبرت جستن از حال پیامبر صلی الله علیه وسلم، چون او الگوی خوبی است، و هر که نقش قدم او را تعقیب نماید، راهیاب می شود، و در دنیا و آخرت رستگار و پیروز خواهد بود.
حرص صحابه رضی الله عنهم به رسول الله صلی الله علیه وسلم و محبت آنان با وی.
مشروعیت مثال زدن در دعوت و آموزش.