طعم ایمان را کسی چشیده که الله را به پروردگاری، و اسلام را به دین، و محمد را به پیامبری پذیرفته باشد

ایمان شرینی و طعمی دارد که با قلب ها چشیده می شود، چنانچه شرینی خوردنی و نوشیدنی با دهن چشیده می شود.
جسم شیرینی غذا و نوشیدنی را نمی‌یابد، مگر زمانی که سالم و صحتمند باشد، همچنین اگر دل از بیماری هوس‌های گمراه کننده و شهوت های حرام پاک باشد، شیرینی ایمان را می‌یابد، پس هرگاه بیمار و ناسالم گردید شرینی ایمان را نمی یابد، بلکه ممکن است در آن هوس ها و گناهانی قرار گیرد که سبب هلاکت او گردد.
اگر انسان به چیزی راضی شود و آن را نیک بپندارد، کارش برایش آسان می شود، و هیچ چیز بر او دشوار نمی باشد، و به هر آنچه که انجام می دهد خوشحال می باشد، و گشاده رویى اش با دلش آمیخته می شود، مومن همینگونه است هرگاه ایمان در قلبش وارد شود، طاعت پروردگارش برایش آسان شده و روحش از آن لذت می برد، و رنجش ها بر او سختی نمی کند.
ابن قیم می گوید: این حدیث مشتمل بر رضامندی به ربوبیت و الوهیت او سبحانه و تعالی است، و رضامندی از رسولش و گردن نهادن در برابر اوست، و رضایت به دین او و تسلیم شدن در برابر آن است.