مَنْ تَعَلَّمَ عِلْماً مِمَّا يُبْتَغَى بِهِ وَجْهُ اللهِ - عز وجل - لا يَتَعَلَّمُهُ إِلاَّ لِيُصِيبَ بِهِ عَرَضاً مِنَ الدُّنْيَا، لَمْ يَجِدْ عَرْفَ الجَنَّةِ يَوْمَ القِيَامَةِ

وجوب اخلاص در طلب علم و تشویق به آن.
هشدار شدید از استفاده از علم شرعی به عنوان وسیله ای برای خودنمایی یا به عنوان وسیله ای برای کسب سود دنیوی، که این یکی از گناهان کبیره است.
هر کس برای رضای الله تعالی طلب علم کند و دنیا به سراغش آید، گرفتن آن برای او جایز است، و ضرری به او نمی رساند.
سندى می گوید: قول او (عرف الجنة): بو، مبالغه در تحریم بهشت ​​است؛ زیرا هرکس چیزی را بو نکند آن را نمی خورد.
هرکس علمی را که تنها برای رضایت الله عز وجل فرا گرفته می شود، برای کار یا برای مقاصد دیگر بیاموزد؛ او باید از آن به درگاه الله متعال توبه کند، و الله متعال نیّت فاسدی را که حاصل شده از او محو می کند و اوست دارای فضل بزرگ، سبحانه و تعالی.
این هشدار برای طالب علم شرعی است، اما کسی که علمی از علوم دنیوی برای متاع دنیا می آموزد، مانند هندسه، کیمیا و غیره، برای او آنچه در نیت دارد می رسد.