ਅੱਲਾਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਇਕੱਤਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਏਗਾ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਣਗੀਆਂ।

ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵੱਸੱਲਮ ਆਪਣੇ ਸਹੀਬਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਦਾਅਤ ‘ਤੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੇਡ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਕੱਟਿਆ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕ਼ਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਆਦਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੰਤਾਨ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਨੇਮਤ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਵਜੋਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਕ਼ਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਲੋਕ ਇਕ ਵੱਡੀ, ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਛੁਪਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਧਰਤੀ ਸਮਤਲ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਵੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਪ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਫਾਅਤ ਨਾਲ ਬਚਾਅ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅੱਲਾਹ ਤਾ‘ਆਲਾ ਮੋਮਿਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਦਮ ਆਦਮ ਸੇ ਆਉਣ, ਜੋ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਫਜੀਲਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਅੱਲਾਹ ਕੋਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਫਾਅਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਦਮ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਤੂੰ ਆਦਮ ਹੈਂ, ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਫਰਿਸ਼ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਜਦੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਨਾਮ ਸਿਖਾਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਤੈਨੂੰ ਫੂਕ ਦਿੱਤੀ।”
ਆਦਮ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰਾ ਰੱਬ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਾਂਗ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨਸੀਹਤ ਤੋ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਰਖ਼ਤ ਦਾ ਫਲ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਨੂਹ ਕੋਲ ਜਾਓ।” ਉਹ ਫਿਰ ਨੂਹ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਰਸੂਲ ਹੈਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ‘ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਬੰਦਾ’ ਕਿਹਾ ਹੈ।”ਪਰ ਨੂਹ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਰੱਬ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਾਂਗ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕ ਦੁਆ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੌਮ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਇਬਰਾਹੀਮ ਕੋਲ ਜਾਓ।” ਉਹ ਇਬਰਾਹੀਮ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਤੂੰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਖਲੀਲ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰੱਬ ਕੋਲ ਸ਼ਫਾਅਤ ਕਰ। ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ?”ਇਬਰਾਹੀਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰਾ ਰੱਬ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਾਂਗ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਗਲਤ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ ਹਨ: ਆਪਣਾ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਮੈਂ ਬਿਮਾਰ ਹਾਂ, ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੱਛਾ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਾਰਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਕੱਟੇ ਬਚ ਸਕੀ।” ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਤੱਤਾਂ (ਮੁਕਾਬਲਤਾਂ) ਸਨ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਝੂਠ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਬਰਾਹੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਫਾਅਤ ਤੋਂ ਕੱਟੜਤਾ ਨਾਲ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਅੱਲਾਹ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਸ਼ਫਾਅਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਮੂਸਾ ਕੋਲ ਜਾਓ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮੂਸਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਮੂਸਾ! ਤੂੰ ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਰਸੂਲ ਹੈਂ, ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਿਸਾਲਤ ਅਤੇ ਕਲਾਮ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਫ਼ਜ਼ੀਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰੱਬ ਕੋਲ ਸ਼ਫਾਅਤ ਕਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ?”ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰਾ ਰੱਬ ਅੱਜ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਸ਼ਫਾਅਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾਓ, ‘ਈਸਾ ਬਿਨ ਮਰਯਮ’ ਕੋਲ ਜਾਓ।” ਫਿਰ ਉਹ 'ਈਸਾ' ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਈਸਾ! ਤੂੰ ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਰਸੂਲ ਹੈਂ, ਉਹਦਾ ਬੋਲ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਅਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਝੂਲੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰੱਬ ਕੋਲ ਸ਼ਫਾਅਤ ਕਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ?”ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰਾ ਰੱਬ ਅੱਜ ਇੰਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਅਤੇ ਉਹ ਕੋਈ ਗੁਨਾਹ ਨਹੀਂ ਦਰਜ ਕਰਦਾ।ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਸ਼ਫਾਅਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਮੁਹੰਮਦ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵੱਸੱਲਮ ਕੋਲ ਜਾਓ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮੁਹੰਮਦ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵੱਸੱਲਮ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:
“ਹੇ ਮੁਹੰਮਦ! ਤੂੰ ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਰਸੂਲ ਹੈਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਨਬੀ। ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਗੁਨਾਹ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰੱਬ ਕੋਲ ਸ਼ਫਾਅਤ ਕਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ?”ਤਾਂ ਮੈਂ (ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵੱਸੱਲਮ ) ਤੁਰ ਕੇ ਅਰਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰੱਬ ਲਈ ਸਜਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।ਫਿਰ ਅੱਲਾਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਹੰਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਰੀਫ਼ਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ — ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ।ਫਿਰ ਫਰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:“ਹੇ ਮੁਹੰਮਦ! ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਚੁੱਕ, ਮੰਗ — ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਫਾਅਤ ਕਰ — ਤੇਰੀ ਸ਼ਫਾਅਤ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।”ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ:
“ਹੇ ਮੇਰੇ ਰੱਬ! ਮੇਰੀ ਉਮਮਤ, ਮੇਰੀ ਉਮਮਤ, ਮੇਰੀ ਉਮਮਤ!”ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਫਾਅਤ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਨਬੀ ਮੁਹੰਮਦ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵੱਸੱਲਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:“ਹੇ ਮੁਹੰਮਦ! ਆਪਣੀ ਉਮਮਤ ਵਿਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਨਤ ਦੇ ਸੱਜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੰਨਤ ਦੇ ਬਾਕੀ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹੋਣਗੇ।” ਫਿਰ ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵੱਸੱਲਮ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: “ਉਸ ਜ਼ਾਤ ਦੀ ਕਸਮ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੈ, ਜੰਨਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿੰਨਾ ਮੱਕਾ ਤੋਂ ਯਮਨ ਦੀ ਸਨਆ ਤੱਕ ਦਾ ਫਾਸਲਾ, ਜਾਂ ਮੱਕਾ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬੁਸਰਾ (ਸ਼ਹਿਰ ਹੌਰਾਨ) ਤੱਕ ਦਾ।”