ਵੱਡੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਦਿਲ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਆਸ ਵਿੱਚ।

ਇਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਫਿਤਰਤ ਅਜਿਹੀ ਬਣੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲੰਮੀ ਆਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਮੀਰ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਫ਼ਜ਼ੀਲਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਲਈ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਪਰਹੇਜ਼ਗਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇਸਦੀ ਬਚਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਮੋਹਬਤ ਅਤੇ ਚਾਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।