ਮੈਂ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ﷺ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ

ਸਹਾਬਾ ਅਤੇ ਤਾਬਿਊਨ ਨਬੀ ﷺ ਦੀ ਸੂਨਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਨੁਵਾਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਸਭ ਮਸਾਹਿਬ ਜੋ ਇਜਮਾ‘ ਵਿੱਚ ਮਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁਜੱਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਸਹ ਕਰਨਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਫਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਲੋੜ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿਚ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜੋ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ।
ਜਰੀਰ ਬਿਨ ਅਬਦੁੱਲਾਹ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਦੀ ਫਜ਼ੀਲਤ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਗਿਰਦਾਂ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਹੋਣ।
ਉਸਦੀ ਤਸਦੀਕ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੁਜੱਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਸਹ ਨੂੰ ਰੱਦ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਇਤ ਨਾਲ ਮੁੰਹਾਂਮੁਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਰੀਰ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਦੀ ਹਦਿਸ਼ ਉਸ ਆਇਤ ਦੇ ਨਾਜ਼ਿਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਜੱਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਸਹ ਕਰਨ ਦੀ ਰਿਵਾਇਤ ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ। ਬਲਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਆਪਣੇ ਧਾਰਣਾ ਮੁਤਾਬਕ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਲੀਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਦਲੀਲ ਕਰਨੀ।