ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਖਿੰਜ਼ੀਬ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ ਤਾਂ ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਨਾਹ ਮੰਗੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਥੁੱਕੋ।

ਨਮਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੂਅ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਨਮਾਜ਼ ਦੀ ਰੂਹ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਇਸ ਖ਼ੁਸ਼ੂਅ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਸ-ਵਸੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਵੱਜੋ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਕਿਰਆਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਮਾਜ਼ ਅਧੂਰੀ ਰਹੇ।
ਨਮਾਜ਼ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੱਸਵਸੇ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਪਨਾਹ ਮੰਗਣਾ (ਤਅੱਵਜ਼ੁ) ਮੁਸਤਹੱਬ (ਪਸੰਦੀਦਾ) ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੱਬੀ ਧਰਫ਼ ਵੱਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਥੁੱਕਣਾ ਵੀ ਮੁਸਤਹੱਬ ਹੈ।
ਸਹਾਬਾ ਰਜਿਅੱਲਾਹੁ ਅੰਹੁਮ ਦੀ ਇਹ ਅਹਿਮ ਖੂਬੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਦੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਵਾਸਤੇ ਰੁਜੂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਧਾਰਮਿਕ ਜਾਂ ਦਿਲੀ ਪਰੈਸ਼ਾਨੀ, ਵੱਸਵਸਾ ਜਾਂ ਅਮਲੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਨਬੀ ﷺ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਇਖਲਾਸ ਨਾਲ ਸੁੰਨਤ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰਾਹੀ ਹਕੀਕੀ ਹਿਦਾਇਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨਬੀ ﷺ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।
ਸਹਾਬਾ ਕਰਾਮ ਦੇ ਦਿਲ ਜਿੰਦਾਅਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਆਖ਼ਰਤ ਸੀ।