**ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ:** ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੈਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੀ ਗੈਸ ਨਿਕਲੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸਜਿਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤਦ ਤੱਕ ਨਾ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰਤ ਜਾਂ ਬੂ ਨਾ ਆਵੇ।

ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਨੇ ਵਾਜ਼ਿਹ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਨਮਾਜੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੀ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਮਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵੁਦੂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਹਾਦਸਾ (ਵੁਦੂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ) ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੈਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਪਾਕੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ 'ਤੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਪਾਕੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ ਤੇ ਹਾਦਸਾ ਮਾਤਰ ਸ਼ੱਕੀ।