ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇਹ ਨਾ ਆਖੇ: “ਅੱਲਾਹੁਮਮ੍ਹਾ ਮੈਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਮ ਕਰ ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਰਿਜ਼ਕ ਦੇ ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ।”ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਰੱਖੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਲਾਹ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।

ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਨੇ ਦੁਆ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲਟਕਾਉਣ (ਸ਼ਰਤ ਲਗਾਉਣ) ਤੋਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੈਅ ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅੱਲਾਹ ਤਾਂ ਤਦ ਹੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਹੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੁਆ ਵਿੱਚ "ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ" ਵਰਗੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਲਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਲਾਹ ਲਈ ਐਸੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਮਜਬੂਰੀ ਜਾਂ ਜ਼ਬਰ ਨਾਲ ਹੋਣ।ਨਬੀ ﷺ ਨੇ ਹਦੀਸ ਦੇ ਅਖੀਰ 'ਚ ਇਹ ਵੀ ਵਾਜ਼ੇਹ ਕੀਤਾ ਕਿ **“ਅੱਲਾਹ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।”** ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ **ਅੱਲਾਹ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ** ਜੋ ਉਹ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਨਾ ਅਜਜ਼ ਹੈ, ਨਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਵੱਡੀ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪਏ ਕਿ “ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ।” ਦੁਆ ਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ (ਮਿਸ਼ੀਅਤ ਨਾਲ ਲਟਕਾਉਣਾ) ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਬੰਦਾ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਮਾਫੀ ਤੋਂ ਬੇਨਿਆਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਹੇ: **"ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ,"** ਇਹ ਲਫ਼ਜ਼ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਤਾਂ ਲੋੜਮੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਅਜਜ਼ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਮੁਹਤਾਜ, ਮਜ਼ਬੂਰ ਅਤੇ ਲੋੜਵੰਦ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰੇ ਯਕੀਨ ਅਤੇ ਇਲਤਜਾ ਨਾਲ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।