ਬੇਸ਼ਕ ਧਰਮ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤੀ ਕਰੇਗਾ ਉਹ ਥੱਕ ਜਾਵੇਗਾ।

ਇਸਲਾਮੀ ਸ਼ਰੀਅਤ ਦੀ ਆਸਾਨੀ, ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇਤਦਾਲ — ਜੋ ਕਿ ਅੱਤਿ ਤੇ ਕਮੀ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਵਸਤ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਬੰਦੇ ਉਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ — ਨਾ ਜਿਥੇ ਸੁਸਤੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਘਣੀ ਸਖਤੀ।
ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਬਾਦਤ ਲਈ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਹਾਲਤ ਵਾਲੇ ਵੇਲੇ ਚੁਣੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਖਾਸ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਨ ਇਬਾਦਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਰਾਮਦਾਹ ਹੋਂਦਾ ਹੈ।
ਇਬਨ ਹਜਰ ਅਲਅਸਕਲਾਨੀ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: ਜਿਵੇਂ ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਨੇ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੁਸਾਫਿਰ ਨੂੰ ਖਿਤਾਬ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਉਸ ਮੁਸਾਫਿਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦੀਦਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਹ ਵੇਲੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵੇਲਿਆਂ ਵੱਲ ਤਵੱਜੋ ਦਿਲਾਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਮੁਸਾਫਿਰ ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਮੁਸਲਸਲ ਚਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਬਨ ਹਜਰ ਅਲਅਸਕਲਾਨੀ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: ਜਿਵੇਂ ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਨੇ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੁਸਾਫਿਰ ਨੂੰ ਖਿਤਾਬ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਉਸ ਮੁਸਾਫਿਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦੀਦਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਹ ਵੇਲੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵੇਲਿਆਂ ਵੱਲ ਤਵੱਜੋ ਦਿਲਾਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਮੁਸਾਫਿਰ ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਮੁਸਲਸਲ ਚਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਬਨ ਅਲ-ਮੁਨੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਹਦੀਸ ਵਿੱਚ ਨਬੂਤ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਤੇ ਸਾਡੋਂ ਪਹਿਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਉਹ ਸ਼ਖ਼ਸ ਜੋ ਦੀਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਥੱਕ ਕੇ ਛੱਡ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।ਇੱਥੇ ਮੁਰਾਦ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਬਾਦਤ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰੀਨ ਦਰਜੇ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਕਾਬਿਲ-ਏ-ਤਾਰੀਫ਼ ਗੱਲ ਹੈ; ਬਲਕਿ ਮੁਰਾਦ ਇਸ ਜ਼ਿਆਦਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ ਜੋ ਬੇਜ਼ਾਰੀ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਨਫਲ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਮੁਬਾਲਘਾ ਜੋ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ (ਫਜ਼ੀਲਤ ਵਾਲੇ) ਅਮਲ ਦੇ ਛੁਟ ਜਾਂਣ ਦਾ ਸਬਬ ਬਣੇ, ਜਾਂ ਫਰਜ ਨਮਾਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਕਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਾਲ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਤ ਭਰ ਤਹੱਜੁਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਫਜਰ ਦੀ ਨਮਾਜ ਜਮਾਤ ਨਾਲ ਨਾਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕੇ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੱਕ ਸੋਇਆ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਫਰਜ ਨਮਾਜ ਦਾ ਵਕਤ ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।