ਤਾਕਤਵਰ ਮੋਮਿਨ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮੋਮਿਨ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਅਤੇ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਂਜ ਭਲਾਈ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਬੀ ﷺ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਂਜ ਤਾਂ ਹਰ ਮੋਮਿਨ (ਈਮਾਨ ਵਾਲੇ) ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਲੇਕਿਨ ਈਮਾਨ, ਇਰਾਦੇ, ਮਾਲ (ਧਨ) ਆਦਿ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੋਮਿਨ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮੋਮਿਨ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਅਤੇ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਬੀ ﷺ ਨੇ ਮੋਮਿਨ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਾਧਨ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਨਸੀਹਤ ਕੀਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੇਕਰ ਅੱਲਾਹ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਮਦਦ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਆਖ਼ਰਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹਾਸਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਫੇਰ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਬੀ ﷺ ਨੇ ਲਾਚਾਰੀ, ਸੁਸਤੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਜਹਾਨਾਂ (ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਆਖ਼ਰਤ) ਵਿੱਚ ਫਾਇਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਤੋਂ ਮਨਾਹ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੋਮਿਨ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਸਾਧਨ (ਸਬੱਬ) ਵਰਤੇ, ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਮਦਦ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਮੰਗਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ ਇਹੋ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਮਾਮਲਾ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਇਹ ਯਕੀਨ ਰੱਖੇ ਕਿ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਜੋ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾ ਕਹੇ: "ਜੇਕਰ (ਕਾਸ਼) ਮੈਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਤੇ ਉਹ ਹੁੰਦਾ।" ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੇਕਰ/ਕਾਸ਼ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵ ਇਨਸਾਨ ਤਕਦੀਰ (ਕਿਸਮਤ) 'ਤੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਅਤੇ ਬੀਤ ਗਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਸੋਗ (ਅਫਸੋਸ) ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਅਤੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਸ ਇਹੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: " ਇਹ ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕੁੱਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।