जसले वर्षैभरी व्रत बस्छ, उसले वास्तवमा उपवास नै बसेको मानिँदैन। महिनाको तीन दिन व्रत बस्नु भनेको पूरै वर्ष व्रत बस्नु सरह हो।

प्रत्येक महिनामा तीन दिन उपवास (व्रत) बस्नु भनेको पूरा वर्षभरि उपवास बस्नु जस्तै हो, किनभने पुण्यकर्मको प्रतिफल दश गुणा बढी दिइन्छ। यसरी तीनवटा उपवास तीस दिनको उपवास बराबर हुन्छ। त्यसैले जसले प्रत्येक महिनामा तीन दिन उपवास बस्छ, उसले वर्षभरि उपवास बसे सरह हुन्छ।
मानिसहरूलाई अल्लाहतर्फ आमन्त्रित गर्ने एउटा तरिका भनेको सत्कर्म गर्न प्रोत्साहित गर्नु र यसको प्रतिफल तथा त्यसमा दृढ रहँदा प्राप्त हुने पुण्य बारे उल्लेख गर्नु हो।
अल-खत्ताबीले भन्नुभएको छ: "अब्दुल्लाह बिन अम्रको घटनाको निष्कर्ष यो हो कि अल्लाहले आफ्ना भक्तहरूलाई विशेष रूपमा व्रत (रोजा) बस्ने मात्र आदेश दिनुभएको छैन, बरु उहाँलाई विभिन्न प्रकारका उपासनाहरूको दायित्व सुम्पिनुभएको छ। त्यसैले, यदि कुनै व्यक्तिले आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति एउटै उपासनामा मात्र खर्च गर्छ भने, उसले अन्य उपासनामा कमी वा कमजोरी गर्नेछ। यसैले, व्रतमा सन्तुलित मार्ग अपनाउनु नै उत्तम हुन्छ, ताकि अन्य उपासनाहरूका लागि पनि केही शक्ति बाँकी रहोस्। यसतर्फ अल्लाहका रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले दाऊद (अलैहिस्सलाम) को बारेमा भन्नुभएको यस वाणीद्वारा संकेत गर्नुभएको छ: "जब उहाँ शत्रुसँग सामना गर्नुहुन्थ्यो, तब भाग्नुहुन्नथ्यो।" किनभने उहाँ जिहाद (धर्मयुद्ध) का लागि शक्ति संचय गर्न एक दिन बिराएर व्रत बस्नुहुन्थ्यो।"
उपासनामा अतिवाद गर्नु र ढोंग गर्नु निषेध छ; र सबैभन्दा उत्तम कार्य भनेको निष्ठापूर्वक सुन्नतको पालना गर्नु हो।
अधिकांश विद्वानहरूको मत अनुसार जीवनभर सधैँ व्रत (रोजा) बस्नु मकरूह (नापसन्द) हो; र यो त्यतिबेला हराम (वर्जित) हुन्छ, जब व्यक्तिले आफैँलाई धेरै कष्ट दिन्छ, आफ्नो शरीरलाई हानि पुर्‍याउँछ, आफैँमाथि कठोर जबरजस्ती गर्छ, आफ्ना नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को सुन्नतबाट विमुख हुन्छ र सुन्नतभन्दा अन्य तरिकालाई उत्कृष्ट ठान्दछ।