मेरो दासले मेरो बारेमा जस्तो सोच राख्छ, म त्यही अनुसार उसको लागि हुन्छु। म उसको साथमा हुन्छु जब ऊ मलाई सम्झिन्छ

यो हदीसलाई रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले आफ्नो पालनकर्बाताट बयान गर्नुभएको छ, जसलाई 'हदीस कुदसी' वा 'हदीस-ए-इलाही' भनिन्छ । यसको शब्द र अर्थ दुबै अल्लाहको हो । तर, कुरआनका विशेषताहरू यसमा पाइँदैन, जस्तै: यसको तिलावत गर्नु, यसको लागि तहारत (शरीरको पवित्रता) प्राप्त गर्नु, उपासना आदि ।
अल-अजुरीले भने: सत्यवानहरूले अल्लाहलाई त्यही रूपमा वर्णन गर्छन् जुन उहाँले आफूलाई वर्णन गर्नुभएको छ र उहाँका रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) तथा उहाँका साथीहरूले उहाँलाई जुन रूपमा वर्णन गर्नुभएको छ। यो ती विद्वानहरूको सिद्धान्त हो जसले अनुसरण गरे र आविष्कार गरेनन्। अहले सुन्नत वल जमाअतले अल्लाहको लागि त्यो कुरा पुष्टि गर्छन्, जुन उहाँले आफ्नो लागि नाम र विशेषताहरूको रूपमा पुष्टि गर्नुभएको छ, विकृति, अस्वीकार, हेरफेर वा कुनै पनि कुरासँग तुलना नगरी। उनीहरूले अल्लाहको लागि त्यो कुरा अस्वीकार गर्छन् जुन उहाँले आफ्नो लागि अस्वीकार गर्नुभएको छ र उनीहरू अस्वीकार वा पुष्टिकरणको सन्दर्भमा उल्लेख नगरिएको कुराको बारेमा मौन रहन्छन्। सर्वशक्तिमान अल्लाहले भन्नुभयो: "उहाँ जस्तो केही छैन र उहाँ सर्वश्रोता र सर्वदेखी हुनुहुन्छ।"
अल्लाहप्रति राम्रो सोच राखेर मात्र हुदैन तर यसको साथ कर्म पनि हुनुपर्छ। हसन बसरी (रहमतुल्लाह अलैह) ले भनेका छन्: "मुमिनले आफ्नो रब प्रति राम्रो सोच राख्छ, त्यसैले राम्रो काम गर्छ। जबकि दुष्ट व्यक्तिले आफ्नो रब प्रति खराब सोच राख्छ र त्यसैले खराब काम गर्छ।
अल-कुर्तुबी भन्छन्: "म मेरो सेवकको अपेक्षा अनुसार काम गर्छु।" यसको अर्थ प्रार्थना गर्दा अनुग्रहको अपेक्षा, पश्चात्ताप गर्दा स्वीकृतिको अपेक्षा, क्षमा माग्दा क्षमाको अपेक्षा र इस्तिगफार गर्दा पाप क्षमा हुने आशा। त्यसकारण, सेवकले आफ्नो दायित्वहरू हृदयले पूरा गर्नुपर्छ, किनभने अल्लाहले उसलाई स्वीकार गर्नेछन् र क्षमा गर्नेछन्। किनभने यो उहाँको वाचा हो र उहाँको वाचा तोडिएको छैन। यसको विपरीत, यदि कसैले विश्वास गर्छ वा महसुस गर्छ, अल्लाहले उसको उपासना स्वीकार गर्नुहुनेछैन वा यसले उसलाई फाइदा पुर्‍याउने छैन भने, यो अल्लाहको दयाबाट निराशा हो र यो एउटा ठूलो पाप हो। अनि जो कोही त्यही अवस्थामा मर्छ उसलाई उसले सोचेको कुरामा छोडिनेछ। जस्तै यस हदीसको केही संस्करणहरूमा भनिएको छ: "त्यसैले मेरो सेवकले मेरो बारेमा जे चाहन्छ अनुमान गरून्।" उनले भने: पाप गरिरहदा क्षमाको अपेक्षा गर्नु केवल अज्ञानता र भ्रम हो।
जिब्रो र हृदय दुवैले धेरैभन्दा धेरै अल्लाहलाई सम्झन प्रोत्साहन। अल्लाहको भय व्यक्तिको हृदयमा हुनुपर्छ, उहाँको महानता र सत्यताको भावना प्रमुख हुनुपर्छ, उहाँसँग आशा जोडिएको हुनुपर्छ, प्रेम कायम राख्नुपर्छ, असल विचारहरू कायम राख्नुपर्छ, हाँका लागि शुद्ध र इखलाससहित कर्म गर्नुपर्छ र जिब्रोले भन्नु पर्छ: "सुब्हान अल्लाह, अल्हम्दुलिल्लाह, वला इल्लाह इल्लल्लाह, वल्लाहु अकबर, वला हौला वाला कुव्वत इल्ला बिल्लाह।"
इब्न अबी जमरा भन्छन्: जसले डरको अवस्थामा अल्लाहलाई सम्झन्छ, अल्लाहले उसलाई शान्ति प्रदान गर्नुहुन्छ र जसले आत्तिएको अवस्थामा अल्लाहलाई सम्झन्छ, अल्लाहले उसको डरलाई हटाउनुहुनेछ।
शिब्र: भन्नाले हात फैलाउँदा सानो औँलाको टुप्पोदेखि ठुलो औँलाको टुप्पोसम्मको दूरी हो। जेराअ: भन्नाले मध्यम औँलाको टुप्पोदेखि कुहिनाको हड्डीसम्मको दूरी हो। बाअ: भन्नाले मानिसको दुवै हातको लम्बाइ, बाँहहरू (हातको माथिल्लो भाग) र छातीको चौडाइको कुल मापन हो। यो झन्डै चार जेराअको बराबर हुन्छ।