जब रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) तकबीर भनी नमाज सुरु गर्नुहुन्थ्यो

नमाजमा हात उठाउने कार्यको एउटा गहिरो तात्त्विक अर्थ यो हो कि यसले नमाजलाई सौन्दर्यपूर्ण बनाउँछ र यस माध्यमद्वारा अल्लाहप्रति आदर, नम्रता र श्रद्धा व्यक्त गरिन्छ।
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) बाट चौथो स्थानमा पनि हात उठाउने कुरा प्रमाणित छ, त्यो स्थान हो— तीन वा चार रकअत भएको नमाजमा पहिलो तशह्हुदबाट उठ्दा। यो कुरा अबू दाऊद र अन्य ग्रन्थहरूमा अबू हमीद अस-साइदीको हदीसमा उल्लेख छ।
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) बाट यो पनि प्रमाणित छ कि उहाँले आफ्नो हातहरू कानसम्म कानलाई नछोइकन उठाउनुहुन्थ्यो, जसरी सहीह बुखारी र मुस्लिममा मालिक बिन हुवैरिस (रजियल्लाहु अन्हु) को वर्णनमा आएको छ: "नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले जब तकबीर भन्नुहुन्थ्यो, तब आफ्नो हातहरू कान बराबरको स्थानसम्म उठाउनुहुन्थ्यो।"
इमाम र मुन्फरिद (एक्लै नमाज पढ्ने) ले “समिअल्लाहु लिमन हमिदह, रब्बना व लकल-हम्द” दुबै भन्नेछन् । मुक्तदी (इमाम पछाडि नमाज पढ्ने) ले "रब्बना व लकल-हम्द" मात्र भन्नेछ ।
रुकुबाट उठेपछि "रब्बना व लकल-हम्द" भन्ने चारवटा वाक्य संरचनाहरू (पदहरू) नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) बाट सहीह रूपमा प्रमाणित छन्, र माथि उल्लेखित शब्द तीमध्ये एक हो। सबैभन्दा उत्तम यो छ कि व्यक्तिले यी सबै शब्दाहरूलाई पालैपालो प्रयोग गरोस्—कहिले यो भनोस्, कहिले अर्को।