„Нека не нарекува човек друг човек грешник или неверник, зашто ако тој не е таков, тоа ќе се врати на оној кој со тоа име го нарекол.“

Забрането е луѓето да се нарекуваат неверници или грешници без шеријатски оправдана причина.
Обврска е да се биде внимателен и да се провери пред да се изнесе суд за некого.
Ибн Декик ел-Ид рекол: „Ова е сериозна закана за оној што ќе прогласи друг муслиман за неверник, а тој не е таков. Тоа е голем проблем.“
Ибн Хаџер ел-Аскелани рекол: „Тоа што некој не станува грешник ниту неверник со тие зборови, не значи дека не носи грев ако му каже на друг: ,Ти си грешник.‘ Во ова има прецизна разлика: ако намерата му е да го советува него или некој друг преку разјаснување на неговата состојба, тогаш е дозволено. Но, ако целта му е да го понижи, да го посрами или да му нанесе штета, тогаш тоа не е дозволено, бидејќи му е наредено да го прикрие неговиот престап, да го поучи и да му се обрати со мудрост. Доколку може да го постигне тоа на благ начин, не му е дозволено да користи грубост, бидејќи тоа може да предизвика истрајност и упорност во грешењето, особено кај луѓе кои се водат од горделивоста, а уште повеќе ако оној што советува е на понизок статус од оној кому му зборува.“