„Срцето на човекот, дури и кога ќе остари, останува младо во две нешта: во љубовта кон дуњалукот и во долгорочната надеж.“

Објаснување на она на што човекот по природа е создаден: љубовта кон дуњалукот и желбата за долг живот.
Во ова има навестување за укорување на празните (долготрајните) надежи и претераната желба за собирање имот – што укажува на потребата човекот да се подготвува за смртта, да се поттикне богаташот на милосрдие, а сиромавиот на честитост и воздржаност.
Најдрага работа за човекот е самиот тој, па затоа посакува да живее долго. А исто така го сака и богатството, бидејќи тоа е од најголемите причини за продолжување на здравјето и уживањето. Колку повеќе чувствува дека сето тоа му се ближи кон крајот, толку повеќе му се зголемува љубовта и желбата тоа да му потрае.