„О Ебу Хурејре, земи ги овие мои сандали и оди надвор од градината. Кого и да сретнеш, кој искрено сведочи со своето срце дека нема друг вистински бог освен Аллах – израдувај го со веста дека ќе влезе во Џенет.“

Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, седеше во друштво со некои од неговите асхаби, меѓу кои беа Ебу Бекр и Омер. Во еден момент стана и замина, но се задржа подолго време, па се исплашија да не му се случило нешто – можеби непријателот го заробил или му нанел некакво зло. Асхабите, Аллах нека е задоволен со сите нив, се вознемирија. Прв што се вознемири беше Ебу Хурејре, Аллах нека е задоволен со него. Тргна по трага на Божјиот пратеник сè додека не стигна до една градина што му припаѓаше на племето Бену Неџар. Одеше околу градината барајќи влезна врата, но не најде. Тогаш здогледа мала дупка во ѕидот од која течеше вода. Го провлече телото и се протна низ отворот – слично како што се провлекува лисицата – и така влезе внатре и го најде Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем. Кога го виде, Пратеникот му рече: – „Ти ли си Ебу Хурејре?“ Тој одговорил: „Да.“ Потоа го праша: – „Зошто дојде?“ Ебу Хурејре рече: – „Беше со нас, но потоа стана и не се врати подолго, па се исплашивме дека нешто ти се случило. Јас бев првиот што се вознемири, па дојдов до оваа градина и се протнав, како што се провлекува лисица – другите ги оставив зад мене.“ Тогаш Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, му ги даде своите сандали како знак и доказ дека ја зборува вистината, и рече: – „Земи ги овие сандали и излези од градината. Кого и да сретнеш зад овој ѕид – кој сведочи дека нема друг вистински бог освен Аллах, и дека само Тој заслужува да биде обожуван – и тоа сведочење произлегува од искреното убедување во срцето – израдувај го со веста дека е од жителите на Џенетот.“ Првиот што го сретна беше Омер. Омер го праша: – „Што се овие две сандали, Ебу Хурејре?“ Тој одговори: – „Ова се сандалите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем. Ме испрати со нив да го израдувам секого што искрено сведочи дека нема друг бог освен Аллах – дека ќе влезе во Џенет.“ Тогаш Омер го удри со раката по градите, и тој падна на грб, а Омер рече: – „Врати се, Ебу Хурејре!“ Се врати кај Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, вознемирен, со видно променето лице, само што не заплакал. По него дојде и Омер. Пратеникот го праша: – „Што се случи, о Ебу Хурејре?“ Тој одговори: – „Го сретнав Омер и му кажав што ме испрати да направам, па ме удри така што паднав и ми рече да се вратам.“ Тогаш Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, му се обрати на Омер: – „О Омер, зошто го направи тоа?“ Омер одговори: – „О Божји пратенику, толку си ми драг што татко ми и мајка ми би ги жртвувал за тебе – навистина ли го испрати Ебу Хурејре со своите сандали да им ја пренесе радосната вест за Џенет на сите што ќе ги сретне и искрено сведочат дека нема друг бог освен Аллах?“ Тој одговорил: „Да.“ Омер рече: – „Те молам, немој така! Се плашам дека луѓето ќе се потпрат само на ова сведочење, а ќе ги запостават делата. Остави ги нека работат.“ Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, рече: – „Остави ги нека работат.“