خودایێ من؛ تو دویراتییێ بێخه‌ د ناڤبه‌را من و گونه‌هێن مندا وه‌كی چاوا ته‌ دویراتی ئێخستییه‌ د ناڤبه‌را ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤایێدا

پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌مێ ته‌كبیرا ئیحرامێ دكر، بۆ ده‌مه‌كێ كێم بێده‌نگ دما به‌ری سووڕه‌ت فاتیحه‌ بخوینیت، دا كو ده‌ستپێكا نڤێژا خۆ ب هنده‌ك دوعایان ده‌ست پێ بكه‌ت، ژ ڤان دوعایێن هاتین ژی ئه‌ڤه‌ بوو: «اللهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَايَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ، اللهُمَّ نَقِّنِي مِنْ خَطَايَايَ كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الْأَبْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ، اللهُمَّ اغْسِلْنِي مِنْ خَطَايَايَ بِالثَّلْجِ وَالْمَاءِ وَالْبَرَدِ»، ئانكو: ((ئه‌ز دبێژم: خودایێ من؛ تو دویراتییێ بێخه‌ د ناڤبه‌را من و گونه‌هێن مندا وه‌كی چاوا ته‌ دویراتی ئێخستییه‌ د ناڤبه‌را ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤایێدا. خودایێ من؛ من ژ گونه‌هێن من پاقژ بكه‌ وه‌كی چاوا جلكێ سپی ژ پیساتییێ دهێته‌ پاقژكرن. خودایێ من؛ گونه‌هێن من ب ئاڤ و به‌فر و گژلۆكێ بشۆ)). ئه‌و دوعایێ ژ خودێ دكه‌ت كو دویراتییێ بێخیته‌ د ناڤبه‌را وی و گونه‌هاندا دا كو نه‌كه‌ڤیته‌ تێدا، دویراتییه‌كێ كو قه‌ت ئێكودوو نه‌بینن، هه‌روه‌كی چاوا ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤا قه‌ت ناگه‌هنه‌ ئێك و ئه‌گه‌ر كه‌فتبیتێ ژی؛ خودێ وی ژێ پاقژ بكه‌ت هه‌روه‌كی جلكێ سپی ژ پیساتییێ دهێته‌ پاقژكرن و گونه‌هێن وی بشۆت و گه‌رماتی و سۆتنا وان سار بكه‌ت ب ڤان تشتێن سار و پاقژكه‌ر؛ ئاڤ و به‌فر و گژلۆكێ.