“វិនាយអន្តរាយដោយភ្លើងនរកសម្រាប់កែងជើងទាំងឡាយដែលលាងមិនបានសព្វ។ ចូរពួកអ្នកយកវូហ្ទុឲ្យបានល្អត្រឹមត្រូវ”។

ចាំបាច់ត្រូវលាងជើងទាំងពីរក្នុងពេលយកវូហ្ទុ ព្រោះថាប្រសិនបើគេអនុញ្ញាតឲ្យជូតនោះ ច្បាស់ជាមិនមានការព្រមានដោយភ្លើងនរកចំពោះអ្នកដែលមិនបានលាងកែងជើងនោះឡើយ។
ចាំបាច់ត្រូវលាងអវយវៈដែលត្រូវយកវូហ្ទុឲ្យបានសព្វល្អ ហើយពិតណាស់ ជនណាដែលទុកផ្នែកតូចមួយដែលចាំបាច់ត្រូវលាងដោយចេតនា និងធ្វេសប្រហែសនោះ ការសឡាតរបស់គេមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។
សារៈសំខាន់នៃការបង្រៀននិងណែនាំដល់អ្នកដែលមិនដឹង។
អ្នកដែលមានចំណេះដឹងត្រូវបដិសេធចំពោះប្រការអាក្រក់ដែលខ្លួនបានឃើញ ដូចជាការធ្វេសប្រហែសចំពោះប្រការដែលជាកាតព្វកិច្ច និងប្រការស៊ូណិតផ្សេងៗដោយវិធីសាស្រ្តសមស្រប។
មូហាំម៉ាត់ អ៊ីស្ហាក អាត់ហ្ទាសឡើវី បាននិយាយថា៖ ការយកវូហ្ទុបានល្អត្រឹមត្រូវមានបីប្រភេទ៖ ជាប្រការចាំបាច់(វ៉ាជិប)៖ លាងកន្លែងដែលត្រូវលាងឲ្យបានសព្វល្អចំនួនមួយដង។ ជាប្រការគួរគប្បី(ស៊ូណិត) គឺការលាងបីដង។ ជាប្រការដែលគេជំរុញ(មូស្តាហាប់)៖ លាងឲ្យហួសកន្លែងដែលត្រូវលាង រួមជាមួយនឹងលាងវាចំនួនបីដង។