“ចូរពួកអ្នកកុំចូលក្នុងលំនៅឋានទាំងឡាយរបស់ពួកដែលបំពានលើខ្លួនឯង លើកលែងតែពួកអ្នកយំ

ត្រិះរិះពិចារណាពីស្ថានភាពអ្នកដែលត្រូវបានអល់ឡោះជាម្ចាស់បំផ្លាញ ប្រុងប្រយ័ត្នពីអ្វីដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត និងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការធ្វេសប្រហែស ព្រងើយកន្តើយ មិនយកសញ្ញាភស្តុតាងទាំងឡាយធ្វើជាមេរៀន។
លំនៅឋានរបស់ពួកដែលត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មទាំងនោះ គឺមិនអាចរស់នៅ និងតាំងទីលំនៅបន្ទាប់ពីពួកគេបានឡើយ ពីព្រោះអ្នកដែលតាំងទីលំនៅនៅទីនោះមិនអាចយំរហូតឡើយ ហើយពិតណាស់ គេហាមឃាត់មិនឲ្យចូលក្នុងលំនៅឋានទាំងនោះឡើយ លើកលែងតែចូលទៅដោយយំ។
អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហនេះ គឺជំរុញឲ្យធ្វើការពិនិត្យនៅពេលដែលឆ្លងកាត់លំនៅឋានរបស់ពួកដែលបំពាន និងទីតាំងដែលទទួលទណ្ឌកម្ម ដូចជាត្រូវដើរដើរលឿននៅពេលធ្វើដំណើរដល់ជ្រលង“មូហាស្សៀរ” ពីព្រោះទ័ពដំរីត្រូវបានគេបំផ្លាញនៅទីនោះ។ ហេតុនេះ គប្បីលើអ្នកដែលឆ្លងកាត់កន្លែងទាំងនោះត្រូវមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេឃ្លាំមើល មានអារម្មណ៍ខ្លាច យំ យកពួកគេធ្វើជាមេរៀន និងនឹកឃើញដល់វិនាសកម្មរបស់ពួកគេ ហើយសុំពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ឲ្យចៀសផុតពីរឿងដូចនោះ។
ការហាមឃាត់ និងព្រមាននេះ គឺគ្របដណ្តប់ទាំងចំពោះលំនៅឋានរបស់ពួកសាមូទ ទាំងលំនៅឋានរបស់អ្នកផ្សេងទៀតក្រៅពីពួកគេក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងឡាយដែលទណ្ឌកម្មបានធ្លាក់លើពួកគេ។
ហាមឃាត់ការយកទីតាំង និងតំបន់ទាំងនេះធ្វើជាតំបន់ទេសចរណ៍ ឬកន្លែងកម្សាន្តជាដើម។