“ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកដែលកោតខ្លាចអល់ឡោះជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នក និងដឹងពីអល់ឡោះជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺខ្ញុំ”។

អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ តាមពិត លោកបង្គាប់ប្រើពួកគេនូវអ្វីដែលមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់ពួកគេដើម្បីឲ្យពួកគេអាចអនុវត្តទង្វើនោះបានជាប់ជាប្រចាំ ដូចដែលលោកបានមានប្រសាសន៍នៅក្នុងហាទីស្ហផ្សេងទៀតថា៖ “ទង្វើដែលអល់ឡោះស្រឡាញ់ជាងគេ គឺទង្វើដែលគេធ្វើជាប់ជាប្រចាំ”។
កុសលបុគ្គលមិនគប្បីបោះបង់ការខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការសាងអំពើល្អដោយគិតថា ខ្លួនជាមនុស្សល្អហើយនោះឡើយ។
អនុញ្ញាតឲ្យរៀបរាប់ពីគុណសម្បត្តិរបស់ខ្លួនក្នុងករណីចាំបាច់នៅពេលដែលមានសុវត្ថិភាពពីការអួតអាង និងការតម្កើងខ្លួន។
នៅក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះ ជាការប្រសើរ គឺចេតនា(ត្រឹមត្រូវ) និងធ្វើជាប់ជាប្រចាំ មិនមែនជាការធ្វើច្រើនហួសហេតុដែលនាំឱ្យមានការបោះបង់ចោលវិញនោះទេ។
អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ នៅពេលដែលខ្ញុំបម្រើអល់ឡោះឈានដល់កម្រិតកំពូលក្នុងការ គោរពសក្ការៈ និងសម្រេចបាននូវផ្លែផ្ការបស់វា នោះវានឹងក្លាយជាកត្តាដែលជំរុញរូបគេឲ្យធ្វើវាជាជាប់ប្រចាំ ដើម្បីរក្សាពរជ័យនោះ និងបង្កើនវាតាមរយៈការដឹងគុណ។
បង្គាប់ប្រើឲ្យខឹងសម្បានៅពេលដែលមានការបំពានលើច្បាប់បញ្ញត្តិសាសនា និងធ្វើការបដិសេធចំពោះបណ្តាអ្នកដែលមានភាពឆ្លាតវៃ និងមានសមត្ថភាពអាចយល់ ប្រសិនបើពួកគេយល់មិនបានត្រឹមត្រូវ ដើម្បីដាស់ការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ។
បង្ហាញពីភាពទន់ភ្លន់របស់ណាពី ﷺ ចំពោះប្រជាជាតិរបស់លោក។ ជាការពិតណាស់ សាសនាឥស្លាម គឺជាសាសនាដែលមានភាពងាយស្រួល ហើយច្បាប់បញ្ញត្តិឥស្លាម គឺមានភាពត្រឹមត្រូវ និងមានការអនុគ្រោះ។
ឆន្ទៈមោះមុតរបស់បណ្តាសហាហ្ពាត់ក្នុងការគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះ ហើយនិងការស្នើសុំ ទាមទារចង់បានប្រការល្អបន្ថែមទៀត។
ត្រូវប្រកាន់ខ្ជាប់នូវអ្វីដែលច្បាប់បានបញ្ញត្តិ ទាំងចំពោះបទបញ្ជាចាំបាច់ និងការអនុគ្រោះពិសេស ហើយត្រូវជឿជាក់ថា ការទទួលយកនូវអ្វីដែលមានភាពងាយស្រួលជាង ហើយស្របនឹងច្បាប់ឥស្លាម គឺប្រសើរជាងការទទួលយកនូវអ្វីដែលលំបាក តែផ្ទុយនឹងច្បាប់ឥស្លាម។