“ពិតប្រាកដណាស់ មានស្ដ្រីជាច្រើនបានមកប្ដឹងភរិយារបស់មូហាំម៉ាត់អំពីស្វាមីរបស់ខ្លួន។ អ្នកទាំងនោះមិនមែនជាមនុស្សល្អជាងគេនៃពួកអ្នកឡើយ”។

បញ្ជាក់ពីឧត្តមភាពនៃការមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងភរិយាដោយល្អប្រសើរ ហើយពិតណាស់ការអត់ធ្មត់ចំពោះភរិយា និងធ្វើមិនដឹងមិនឮចំពោះបញ្ហាដែលកើតចេញពីភរិយា គឺល្អជាងការវាយពួកនាង។
អល់ឡោះជាម្ចាស់បានចាត់ទុកការវាយ គឺជាដំណាក់កាលចុងក្រោយក្នុងការព្យាបាលការមិនស្តាប់បង្គាប់ប្តី ដោយទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ وَاللَّاتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَاهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضَاجِعِ وَاضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلَا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيًّا كَبِيرًا﴾ [سورة النساء(34)] (ដោយឡែកស្ដ្រីដែលពួកអ្នក(បី្ដ)បារម្ភនូវការមិនគោរពរបស់ពួកនាង(ចំពោះប្ដី)នោះ ចូរពួកអ្នក ដាស់តឿនពួកនាង និងចាកចេញពីកន្លែងគេងរបស់ពួកនាង ហើយនិងវាយអប់រំពួកនាង។ តែប្រសិនបើពួកនាងងាកមកគោរពតាមពួកអ្នកវិញ ដូចេ្នះ ចូរពួកអ្នកកុំរកផ្លូវធ្វើឱ្យលំបាកដល់ពួកនាងទៀតឱ្យសោះ។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមហាខ្ពង់ខ្ពស់ មហាធំធេង)។ ទាំងបីនេះ គឺត្រូវធ្វើតាមលំដាប់លំដោយ ពុំមែនធ្វើទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយនោះឡើយ។ ដូចនេះ គេត្រូវចាប់ផ្តើមដោយការទូន្មាន ដាស់តឿន និងក្រើនរំលឹក។ ប្រសិនបើបានផល អាល់ហាំទូលិលឡះ។ តែប្រសិនបើមិនបានផលទេ គឺត្រូវគេងបែកគ្នា។ ហើយប្រសិនបើនៅតែមិនបានផលទៀត គឺត្រូវវាយ ជាការវាយអប់រំ ពុំមែនវាយដោយការចងគំនុំ(បង្ករបួសស្នាម)នោះឡើយ។
បុរស គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន។ ហេតុនេះ ចាំបាច់ត្រូវអប់រំសមាជិកគ្រួសារ និងកែតម្រូវពួកគេដោយគតិបណ្ឌិត និងការប្រៀនប្រដៅដោយល្អប្រសើរ។
អនុញ្ញាតឲ្យអ្នកចេះដឹងអាចពិនិត្យឡើងវិញចំពោះច្បាប់ដែលខ្លួនបានចេញ ដើម្បីកំណត់នូវផលវិបាកនិងលទ្ធផលរបស់វា។
អនុញ្ញាតឲ្យប្តឹងទៅកាន់អ្នកដឹកនាំ ឬអ្នកចេះដឹង ប្រសិនបើមានគ្រោះថ្នាក់ចំពោះអ្នកប្តឹងទាក់ទងនឹងអត្ថន័យនៃពាក្យមួយចំនួន។