“ឧបការគុណ(នៀកម៉ាត់)ពីរប្រភេទដែលមនុស្សភាគច្រើនត្រូវបានខាតបង់ គឺសុខភាពល្អ និងពេលទំនេរ”។

ប្រៀបធៀបអ្នកដែលត្រូវបំពេញកាតព្វកិច្ចទៅនឹងពាណិជ្ជករ ហើយសុខភាពនិងពេលទំនេរទៅនឹងដើមទុន។ អ្នកដែលប្រើប្រាស់ដើមទុនរបស់ខ្លួនបានល្អនឹងទទួលបានជោគជ័យ និងប្រាក់ចំណេញ។ ចំណែកអ្នកដែលខ្ជះខ្ជាយវានឹងទទួលនូវការខាតបង់និងស្តាយក្រោយ។
អ៊ិពនូ អាល់ខហ្ស៊ិន បាននិយាយថា៖ ឧបការគុណ(នៀកម៉ាត់) គឺជាអ្វីដែលមនុស្សរីករាយនិងមានអារម្មណ៍ល្អ។ ការខាតបង់ គឺសំដៅលើការទិញអ្វីមួយក្នុងតម្លៃលើសពីតម្លៃរបស់វា ឬលក់វាក្នុងតម្លៃទាបជាងតម្លៃពិតរបស់វា។ អ្នកដែលមានសុខភាពល្អ និងមានពេលទំនេរពីការងារផ្សេងៗ ប៉ុន្តែមិនខិតខំដើម្បីសេចក្តីសុខក្នុងជីវិតថ្ងៃបរលោកនោះ គឺប្រៀបដូចជាអ្នកដែលខាតបង់ក្នុងការទិញលក់។
យកចិត្តទុកដាក់លើការទាញយកផលប្រយោជន៍ពីសុខភាពល្អ និងពេលទំនេរដើម្បីបញ្ជិតខ្លួនទៅកាន់អល់ឡោះជាម្ចាស់ និងធ្វើអំពើល្អផ្សេងៗមុនពេលវាបាត់បង់។
ការថ្លែងអំណរគុណចំពោះឧបការគុណរបស់អល់ឡោះ គឺត្រូវប្រើប្រាស់វាក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់។
អាល់ក៏ទី និង អាពូហ្ពាកើរ ពិន អាល់អារ៉ពី បាននិយាយថា៖ មានការខ្វែងយោបល់គ្នាចំពោះឧបការគុណដំបូងគេរបស់អល់ឡោះចំពោះខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់។ អ្នកខ្លះយល់ថា គឺជំនឿ អ្នកខ្លះយល់ថា គឺជីវិត ហើយអ្នកខ្លះទៀតយល់ថា គឺសុខភាពល្អ។ ទស្សនៈទីមួយ គឺមានលក្ខណៈត្រឹមត្រូវជាង ព្រោះវាជាឧបការគុណពេញលេញ។ ចំណែកឯជីវិត និងសុខភាពល្អ តាមពិត វាគ្រាន់តែជាឧបការគុណលោកិយប៉ុណ្ណោះ ហើយវាមិនមែនជាឧបការគុណពិតប្រាកដឡើយ លុះត្រាតែត្រូវបានអមដោយសេចក្តីជំនឿ។ ដូច្នេះហើយ បានជាមនុស្សជាច្រើនត្រូវខាតបង់ មានន័យថា ពួកគេនឹងបាត់បង់ប្រាក់ចំណេញ ឬថយចុះ។ អ្នកដែលបណ្ដោយខ្លួនតាមចំណងតណ្ហារបស់ខ្លួន ដែលល្បួងទៅរកប្រការអាក្រក់ និងស្វែងរកតែការកំសាន្តសប្បាយ មិនអើពើនឹងព្រំដែននៃច្បាប់អ៊ីស្លាម និងមិនប្រកាន់ខ្ជាប់នៅការគោរពប្រតិបត្តិ អ្នកនោះនឹងខាតបង់។ ដូចគ្នាដែរ បើបុគ្គលមានពេលទំនេរ រូបគេគឺមានទំនួលខុសត្រូវច្រើនជាងអ្នកដែលរវល់ ព្រោះថាអ្នករវល់អាចមានអំណះអំណាង ប៉ុន្តែអ្នកដែលមានពេលទំនេរគ្មានលេសនោះឡើយ ហើយលេសទាំងនេះនឹងត្រូវដាក់បន្ទុកលើគេវិញ។