“មិនមែនជាក្រុមរបស់យើងទេ អ្នកដែលទះថ្ពាល់ខ្លួនឯង ហែកសម្លៀកបំពាក់ និងបួងសួងដូចការបួងសួងនៅសម័យកាលអវិជ្ជា(ជើហ៊ីលីយ៉ះ)នោះ។

ការព្រមានក្នុងហាទីស្ហនេះជាភស្តុតាងបង្ហាញថា ទង្វើទាំងនេះ គឺស្ថិតក្នុងចំណោមបាបកម្មធំ។
ចាំបាច់ត្រូវមានការអត់ធ្មត់នៅពេលជួបគ្រោះ និងហាមឃាត់ចំពោះការខឹងសម្បា មិនពេញចិត្តចំពោះការកំណត់ព្រេងវាសនាដ៏ឈឺចាប់របស់អល់ឡោះ និងការបង្ហាញការមិនពេញចិត្តតាមរយៈការទួញសោក យំរៀបរាប់ កោរសក់ ហែកសម្លៀកបំពាក់ ឬទង្វើស្រដៀងគ្នាផ្សេងទៀត។
ហាមឃាត់ការធ្វើតាមទំនៀមទម្លាប់របស់មនុស្សនាសម័យកាលអវិជ្ជា(ជើហ៊ីលីយ៉ះ)ដែលមិនត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយច្បាប់បញ្ញត្តិឥស្លាម។
ការកើតទុក្ខ និងការយំធម្មតា គឺគ្មានបញ្ហាឡើយ ព្រោះវាមិនផ្ទុយនឹងការអត់ធ្មត់ចំពោះការកំណត់ព្រេងវាសនារបស់អល់ឡោះឡើយ។ តាមពិត វាជាក្តីមេត្តាដែលអល់ឡោះបានដាក់វាទៅក្នុងដួងចិត្តសាច់សាលោហិត និងមិត្តភក្តិជាទីស្រឡាញ់ទៅវិញទេ។
ចាំបាច់លើជនមូស្លីមត្រូវពេញចិត្តនឹងការកំណត់ព្រេងវាសនារបស់អល់ឡោះ។ ប្រសិនបើគេមិនអាចពេញចិត្តបាន យ៉ាងហោចណាស់ ក៏គេចាំបាច់ត្រូវតែអត់ធ្មត់ដែរ។