“នៅថ្ងៃបរលោក អ្នកមានជំនឿត្រូវបានគេដាក់ឲ្យស្ថិតនៅជិតម្ចាស់របស់គេ ដើម្បីទ្រង់ផ្ដល់ក្ដីករុណាដល់គេ និងឲ្យគេទទួលស្គាល់នូវបាបកម្មទាំងឡាយរបស់ខ្លួន។

បញ្ជាក់ពីក្តីសប្បុរសរបស់អល់ឡោះ និងក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះចំពោះអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ ដោយទ្រង់បិទបាំងប្រការមិនល្អរបស់ពួកគេទាំងក្នុងលោកិយ និងនៅថ្ងៃបរលោក។
ជំរុញឱ្យបិទបាំងកំហុសឆ្គងរបស់អ្នកជំនឿតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។
ទង្វើទាំងអស់របស់ខ្ញុំបម្រើអល់ឡោះត្រូវបានអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់កត់ត្រាទុក។ ហេតុនេះ បុគ្គលណាដែលទទួលបានផលល្អ ចូរឲ្យគេថ្លែងសរសើរអល់ឡោះ។ ចំណែកឯបុគ្គលណាដែលទទួលបានផលអាក្រក់ ចូរកុំឲ្យគេបន្ទោសនរណាក្រៅពីខ្លួនឯង ហើយវាស្ថិតក្រោមចេតនារបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់។
អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហទាំងអស់បានបង្ហាញថា អ្នកមានជំនឿដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប នៅថ្ងៃបរលោកមានពីរប្រភេទ៖ ប្រភេទទីមួយ៖ អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដែលអំពើបាបនោះ គឺជាអំពើបាបរវាងរូបគេនិងអល់ឡោះជាម្ចាស់។ យោងតាមហាទីស្ហរបស់ អ៊ិពនូអ៊ូមើរ បង្ហាញថា ប្រភេទនេះ មានពីរប្រភេទទៀតគឺ៖ ទីមួយ. អំពើបាបរបស់គេត្រូវបានបិទបាំងនៅក្នុងលោកិយនេះ។ អ្នកទាំងនេះនឹងត្រូវអល់ឡោះបិទបាំងអំពើបាបរបស់គេនៅថ្ងៃបរលោក ដូចដែលបានបញ្ជាក់។ ទីពីរ. អំពើបាបរបស់គេត្រូវបានធ្វើឡើងដោយចំហ។ វាជាករណីដែលផ្ទុយពីការបង្ហាញនៃហាទីស្ហនេះ។ ប្រភេទទីពីរ៖ អ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដែលអំពើបាបនោះ គឺជាអំពើបាបរវាងរូបគេនិងមនុស្សដទៃ។ ពួកគេក៏មានពីរប្រភេទដែរគឺ៖ ទីមួយ. អំពើអាក្រក់របស់គេច្រើនជាងអំពើល្អ។ អ្នកទាំងនេះនឹងចូលឋាននរក។ ក្រោយមក នឹងចេញមកវិញដោយការជួយអន្តរាគមន៍(ស្ហាហ្វាអាត់)។ ទីពីរ៖ អំពើអាក្រក់និងអំពើល្អរបស់ពួកគេស្មើគ្នា។ អ្នកទាំងនេះនឹងមិនចូលឋានសួគ៌ឡើយ រហូតទាល់តែការខ្វះខាតរបស់ពួកគេត្រូវបានដោះស្រាយ។