“ក្រុមណាមួយដែលក្រោកចេញពីកន្លែងជួបជុំដោយមិនបានរំលឹកទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នៅកន្លែងនោះទេនោះ គឺពួកគេក្រោកចេញ(ពីទីនោះ)ដូចជាក្រោកចេញពីសពសត្វលា ហើយពួកគេនឹងមានការស្ដាយក្រោយជាមិនខាន”។

ការព្រមានអំពីការព្រងើយកន្តើយពីការហ្ស៊ីកៀរ រលឹកដល់អល់ឡោះជាម្ចាស់មិនកំណត់ត្រឹមតែនៅពេលជួបជុំគ្នាប៉ុណ្ណោះទេ តែវាក៏រួមបញ្ចូលស្ថានភាពផ្សេងទៀតផងដែរ។ អ៊ីម៉ាំ អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ គេមិនពេញចិត្ត(ម៉ាក្រុះ)ចំពោះអ្នកដែលអង្គុយនៅកន្លែងណាមួយ ហើយក្រោកចេញពីកន្លែងនោះមុនពេលដែលគេហ្ស៊ីកៀរទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់។
ការសោកស្តាយដែលកើតមានចំពោះពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក អាចតាមរយៈការមិនទទួលបាននូវផលបុណ្យព្រោះតែគេមិនបានប្រើប្រាស់ពេលវេលាក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះអល់ឡោះ ឬអាចតាមរយៈការទទួលនូវបាបកម្ម និងទណ្ឌកម្មដោយសារប្រើប្រាស់ពេលវេលាក្នុងការប្រព្រឹត្តអំពើល្មើសចំពោះអល់ឡោះ។
ប្រសិនបើការព្រមាននេះ គឺចំពោះការភ្លេចភ្លាំងក្នុងកិច្ចការដែលច្បាប់អនុញ្ញាត ចុះយ៉ាងណាទៅវិញសម្រាប់ការជួបជុំដែលមានអំពើបាបនៅក្នុងនោះ ដូចជាការនិយាយដើមគេ ការនិយាយញុះញង់ និងអំពើអាក្រក់ផ្សេងៗទៀតនោះ?!