რომ ალლაჰის შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) საჯდაში ყოფნისას ამბობდა: «ღმერთო ჩემო, მომიტევე ჩემი ყველა ცოდვა, პატარა თუ დიდი, პირველი და უკანასკნელი, აშკარა და დაფარული». /ალლაჰუმმა ღფირ ლიი ზანბიი ქულლაჰუ დიყყაჰუ, ვა ჯილლაჰუ ვა ავვალაჰუ ვა აახირაჰუ ვა 'ალაანიითაჰუ ვა სირრაჰუ/

იბნ ალ-ყაიმმა თქვა: «ცოდვების მიტევების თხოვნა, დიდის თუ პატარის, მცირეს თუ ბევრის, პირველის და უკანასკნელის, დაფარულის და აშკარის, ეს არის ზოგადად და მოიცავს ყველაფერს, რადგან მას მოსდევს პატიება მსახურის მხრიდან რაც ჩაიდინა ცოდვებისგან, და რაც არ ჩაუდენია ჯერ კიდევ».
სწავლულებმა თქვეს, რომ მცირე ცოდვები დიდ ცოდვებზე ადრეა მოხსენიებული, რადგან ვედრენაში მთხოვნელი, როგორც წესი, გადადის მცირედან უმთავრესისკენ. ასევე, იმიტომ, რომ მძიმე ცოდვები ხშირად მცირე ცოდვებში დაჟინებული მტკიცების და მათდამი გულგრილობის შედეგია. ანუ მცირე ცოდვები თითქოს გზას უხსნიან დიდ ცოდვებს, ამიტომ პირველ რიგში მათი აღიარება და გამოსწორება აუცილებელია.
უზენაეს ალლაჰზე ვედრება, და მისგან თხოვნა ყველა ცოდვების მიტევებისთვის, დიდი თუ პატარა ცოდვებისთვის.
ან-ნავავიმ თქვა: «მასში არის ვედრების აუცილებლობა და ვედრებაში ბევრი სიტყვების გამოყენემება, თუნდაც ეს სიტყვები ერთმანეთის სათქმელს ამბობდეს».