თუ ვინმემ შეჭამა ნიორი ან ხახვი, დაე, განერიდოს ჩვენ (ან ჩვენს მეჩეთებს) და დარჩეს თავის სახლში

მეჩეთებში მისვლის აკრძალვა ეხება მათ, ვინც შეჭამა ნიორი, ხახვი ან პრასი, რათა თავისი სუნით სხვა მორწმუნეებს დისკომფორტი არ შეუქმნას.
ამ აკრძალვას ასევე მიეკუთვნება ნებისმიერი სხვა უსიამოვნო სუნი, რომელიც შეიძლება დისკომფორტს უქმნიდეს მლოცველებს, მაგალითად, სიგარეტის, თამბაქოს სუნი და სხვა მსგავსი.
აკრძალვის მიზეზი არის სუნი. თუ ის მოიხსნება, მაგალითად, ხანგრძლივი თერმული დამუშავების ან სხვა საშუალებით, მაშინ შარიათის განჩინება მოუწონარზე აღარ მოქმედებს.
ამ პროდუქტების გამოყენების არასასურველობა ეხება მათ, ვინც ვალდებულია მეჩეთში ლოცვაზე დაესწროს, რათა არ გამოტოვოს ერთობლივი ლოცვა. თუმცა, თუ ვინმე ჭამს მათ იმ განზრახვით, რომ თავიდან აიცილოს მეჩეთში წასვლა, ეს ხდება აკრძალული (ჰარამი).
მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ნიორისა და მსგავსი პროდუქტების ჭამაზე უარი არ თქვა მათი აკრძალულობის გამო, არამედ იმიტომ, რომ ის ესაუბრებოდა ჯიბრილს, ალლაჰის მშვიდობა მას.
მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) შესანიშნავი სასწავლო მეთოდი გამოიხატებოდა იმაში, რომ ის ყოველთვის უკავშირებდა დადგენილებას მის მიზეზს, რათა მოსწავლეს შეეძლო გაეგო გადაწყვეტილების სიბრძნე და ამის შედეგად მასში დამაკმაყოფილებელი განცდა გაჩენილიყო.
ალ-ყაადიმ თქვა: "სწავლულებმა გამოიტანეს ანალოგია მლოცველებისთვის შეკრების ადგილებზე, რომლებიც მეჩეთისგან განსხვავებულია, მაგალითად, სადღესასწაულო ლოცვის ადგილები და დამკრძალავი ცერემონიების ადგილები, ასევე სხვა ადგილები, სადაც თაყვანისცემას აღასრულებენ. ამასთანავე, ამ კატეგორიაში შედის სწავლების, ალლაჰის ხსენებისა და ქორწილის შეკრებები. თუმცა, ამ ადგილებში არ შედის ბაზრები და მათი მსგავსი დაწესებულებები".
სწავლულებმა თქვეს: "ამ ჰადისში არის მტკიცებულება, რომ იმ ადამიანს, ვინც შეჭამა ნიორი ან მსგავსი პროდუქტები, ეკრძალება მეჩეთში შესვლა — მაშინაც კი, თუ მეჩეთი ცარიელია — რადგან ეს არის ადგილი ანგელოზებისთვის და, აგრეთვე ეს დასკვნა ეფუძნება ჰადისების ზოგად მნიშვნელობასაც".