ეშმაკი მიითვისებს საკვებს, როდესაც მასზე ალლაჰის სახელი არ არის მოხსენიებული

ალლაჰის შუამავლის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) საჰაბების პატივისცემა და ეთიკა მის მიმართ.
საკვების მიღების ეთიკიდან ერთ-ერთი ისაა, რომ მცირეწლოვანმა უნდა მოიცადოს, სანამ უფროსი და ღირსეული ადამიანი დაიწყებს ჭამას.
ეშმაკი ჯერ უბიძგებს ალლაჰის მიმართ უყურადღებო ხალხს იმ საქმეებისკენ, რომლებიც მას მოსწონს, რათა მიაღწიოს თავის მიზანს. ამ ჰადისშიც სწორედ ეს ჩანს.
იმამ ან-ნავავი თქვა: «სწავლულები აღნიშნავენ, რომ სასურველია „ბისმილლაჰ-ის“ ხმამაღლა თქმა, რათა სხვებმაც მოისმინონ და ამით მათაც შეახსენონ ამის აუცილებლობა».
თუ ვინმე მოდის საჭმელად და ვერ გაიგონე, რომ მან ალლაჰის სახელი ახსენა („ბისმილლაჰ“ თქვა), მაშინ საჭიროა მისი ხელის შეჩერება, სანამ ალლაჰის სახელს არ ახსენებს.
აუცილებელია ბოროტების შეცვლა მათ მიერ, ვინც ცოდნას ფლობს. ასევე, ხელით შეცვლაც სავალდებულოა იმათთვის, ვისაც ამის შესაძლებლობა აქვს.
ეს ჰადისი შუამავლის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) სასწაულთაგანია, რადგან უზენაესმა ალლაჰმა მას ამ ამბავში მომხდარი რამ გაუმხილა.
შაიტანი ვერ მიაღწევს მორწმუნეთა საკვებს, თუ მასზე ალლაჰის სახელი არის მოხსენიებული. ის მხოლოდ მაშინ ახერხებს მასზე გავლენის მოპოვებას, როდესაც ალლაჰის სახელი მასზე არ თქმულა.
ისლამში სასურველია, ადამიანებზე სწავლა საკვების და სასმელის მიღების ეთიკაზე, რათა მათ დაიცვან ისლამური წესები.
სასურველია ფიცის გამოყენება, რათა მსმენელისთვის საკითხი უფრო მტკიცე და დაჯერებული გახდეს.
იმამ ან-ნავავიმ თქვა: «წყლის, რძის, თაფლის, ბულიონის, მედიკამენტებისა და სხვა სასმელების დალევის დროს „ბისმილლაჰ-ის“ თქმა ისეთივეა, როგორც საკვების მიღებისას».
იმამ ან-ნავავი ამბობს: «თუ ვინმე შეგნებულად, უნებლიედ, უცოდინრობის გამო, იძულებით ან რაიმე სხვა მიზეზით ვერ მოახერხებს საკვების დასაწყისში „ბისმილლაჰ-ის“ თქმას, მაგრამ ჭამისას ამის შესაძლებლობა მიეცემა, სასურველია, რომ მაშინ მაინც თქვას: „ბისმილლაჰი ავვალაჰუ ვა აახირაჰუ". ამის დასტურად ალლაჰის მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ჰადისი მოჰყავთ: ''როცა თქვენგან ვინმე ჭამას იწყებს, ალლაჰის სახელი უნდა ახსენოს, ხოლო თუ თავიდან ალლაჰის სახელი არ ახსენა, მაშინ თქვას: „ბისმილლაჰი ავვალაჰუ ვა აახირაჰუ". ამ ჰადისს გადმოგვცემენ აბუ დაუდი და ათ-თირმიზი».