მან აკრძალა აღთქმა და თქვა: «რომ მას არ მოაქვს სიკეთე, არამედ მხოლოდ ძუნწისგან გამოაქვს

აღთქმა შარიათით ნებადართული არ არის, თუმცა, თუ ვინმე დადებს აღთქმას, მას ევალება მისი შესრულება, თუ ის არ შეიცავს ცოდვას.
აღთქმის აკრძალვის მიზეზი ის არის, რომ ( აღთქმას არ მოაქვს სიკეთე) ის ვერ ცვლის ალლაჰის განგებას და არ უნდა წარმოიშვას შთაბეჭდილება, რომ აღთქმის გამო მოხდა სასურველის მიღწევა. უზენაესი ალლაჰი არ საჭიროებს მას.
ალ-ყურტუბიმ თქვა: "ეს აკრძალვა ეხება ისეთ შემთხვევებს, როდესაც ადამიანი ამბობს „თუ ალლაჰი ჩემს ავადმყოფს განკურნავს, მე გავიღებ ამდენიმე მოწყალებას". ამის საწინააღმდეგო მიზეზი ისაა, რომ როდესაც ალლაჰთან დაახლოების ქმედებას უკავშირებს კონკრეტული მიზნის მიღწევას, აშკარავდება, რომ მას უზენაესი ალლაჰისთვის დაახლოების განზრახვა არ ჰქონდა, არამედ განიხილავდა ამ ქმედებას როგორც გაცვლას, ამას ნათელს ჰფენს ის ფაქტი, რომ თუ მისი ავადმყოფი არ განიკურნება, ის არ გაიღებს იმ მოწყალებას, რაც განკურნებას დაუკავშირა. ეს კი ძუნწის მდგომარეობაა, რომელიც არაფერს გასცემს თავისი ქონებიდან, თუ არ მიიღებს სანაცვლოდ, რომელიც უმეტეს შემთხვევაში აღემატება იმას, რაც გასცა".