თქვენგან არავინ არ ილოცოს ერთ სამოსში ისე, რომ მის მხრებზე არაფერი იყოს

ლოცვა ერთ სამოსელში ნებადართულია, თუ იგი ფარავს იმას, რაც აუცილებელია დასაფარად.
ლოცვა ნებადართულია ორ სამოსელში: ერთით ტანის ზედე ნაწილის დაფარვა, ხოლო მეორეთი ქვედა ნაწილის დაფარვა.
სასურველია, რომ მლოცველი იყოს კარგი და მოწესრიგებული სახით.
ლოცვის დროს აუცილებელია ორივე მხრის ან ერთის დაფარვა, თუ ამის შესაძლებლობა არსებობს. ზოგი სწავლული მიიჩნევს, რომ ეს აკრძალვა მოკრძალების რეკომენდაციის კატეგორიას ეკუთვნის.
საჰაბებს (ალლაჰი იყოს მათით კმაყოფილი) ხელთ მცირე რაოდენობის ქონება ჰქონდათ, იმდენად, რომ ზოგიერთ მათგანს ორი სამოსიც კი არ გააჩნდა.
იმამ ან-ნავავი განმარტავს ამ ჰადისის მნიშვნელობას შემდეგნაირად: «მისი სიბრძნე იმაში მდგომარეობს, რომ თუ ადამიანი მხოლოდ ქვედა სამოსელით (იზარით) ლოცულობს და მისი ნაწილი მხრებზე არ არის დაფარებული, არსებობს საფრთხე, რომ მისი 'ავრათი გაიხსნება. მაშინ, როცა ის სამოსის ნაწილს მხრებზე მოათავსებს, ეს რისკი მცირდება. ასევე, თუ ადამიანი მხოლოდ იზარით ლოცულობს, შესაძლოა, მას ხელით მისი დაჭერა დასჭირდეს, რაც ხელს შეუშლის ლოცვის სუნნას, მაგალითად, მარჯვენა ხელის მარცხენაზე დადებას მკერდქვეშ, ხელების აწევას თაყვანისცემის დროს და სხვა სუნნათ ქმედებებს. გარდა ამისა, ეს ნიშნავს, რომ მლოცველი ზედა ტანსა და სილამაზის ადგილს უგულებელყოფს, მაშინ, როცა უზენაესი ალლაჰი ბრძანებს: «შეიმოსეთ საუკეთესო სამოსით ყოველ სალოცავთან» (ალ-ა'რაფ: 31)