به خانه‌های کسانی که به خود ستم کردند، وارد نشوید، مگر آنکه گریان باشید

[این حدیث به ما می‌آموزد که] باید در احوال کسانی که خداوند متعال هلاکشان کرده، تفکر کرد و از آنچه در آن افتادند، برحذر بود و از غفلت در تدبر در آیات الهی پرهیز نمود.
در سرزمین‌های این عذاب‌دیدگان، پس از آنان نباید سکونت کرد و آنجا را نباید وطن قرار داد؛ زیرا کسی که در جایی مقیم و ساکن است، نمی‌تواند همیشه در حالت گریه باشد، در حالی که از ورود به آنجا جز با این صفت نهی شده است.
نووی گفته است: در این [حدیث] تشویقی به مراقبت [از نفس] هنگام عبور از سرزمین‌های ستمکاران و مکان‌های عذاب وجود دارد. و شتاب کردن در وادی «مُحَسِّر» نیز مانند آن است؛ زیرا اصحاب فیل در آنجا هلاک شدند. پس شایسته است کسی که از چنین مکان‌هایی عبور می‌کند، مراقبت، خوف، گریه و عبرت گرفتن از آنان و محل هلاکتشان را در پیش گیرد و از چنین سرنوشتی به خدا پناه ببرد.
این نهی و هشدار، شامل منزلگاه‌های قوم ثمود و دیگر امت‌هایی می‌شود که در معنای آنان هستند و عذاب بر آنان فرود آمده است.
[این حدیث] از تبدیل کردن این اماکن و سرزمین‌ها به محلی برای گردشگری، تفریح و مانند آن نهی می‌کند.