مؤمن در روز قیامت به پروردگارش عزوجل نزدیک کرده می‌شود، تا آنجا که [پروردگار] پوشش و حمایت خود را بر او قرار می‌دهد و او را به گناهانش وادار به اقرار می‌کند

فضل و رحمت خداوند بر مؤمنان، با پوشاندن [گناهان] آنها در دنیا و آخرت.
تشویق به پوشاندن [عیوب] مؤمن تا حد امکان.
تمام اعمال بندگان را پروردگار بندگان شمارش می‌کند. پس هر کس خیری یافت، باید الله متعال را ستایش کند، و هر کس غیر از آن یافت، نباید جز خود را سرزنش کند، و او تحت مشیت خداوند است.
ابن حجر گفته است: مجموع احادیث دلالت بر این دارد که مؤمنان گناهکار در روز قیامت دو دسته‌اند: دستهٔ اول: کسی که گناهش میان او و پروردگارش است. این دسته خود بر دو گروه هستند: گروهی که گناهشان در دنیا پوشیده بوده، این‌ها همان کسانی هستند که خداوند در قیامت نیز [گناهشان را] بر آنان می‌پوشاند و این از منطوق (بیان صریح) حدیث فهمیده می‌شود. و دسته‌ای که گناهشان را آشکارا انجام داده‌اند، که مفهوم حدیث دلالت دارد بر اینکه وضعیت آنان برخلاف دستهٔ اول است. و دستهٔ دوم: کسانی که گناهشان میان آنان و دیگر بندگان بوده است که اینها نیز خود بر دو دسته‌اند: دسته‌ای که گناهانشان بر نیکی‌هایشان می‌چربد، اینان وارد آتش می‌شوند و سپس با شفاعت از آن خارج می‌گردند. و دسته‌ای که گناهان و نیکی‌هایشان برابر است، اینان وارد بهشت نمی‌شوند تا زمانی که میانشان تقاص (تسویه حساب) صورت گیرد.