দুনিয়াৰ সৈতে মোৰ কি সম্পৰ্ক? পৃথিৱীত মই হৈছোঁ এজন এনেকুৱা ভ্ৰমণকাৰীৰ দৰে, যিয়ে এজোপা গছৰ তলত বিশ্ৰাম লোৱাৰ বাবে আশ্ৰয় লয় আৰু ইয়াৰ পিছত সেই ঠাই এৰি নিজৰ গন্তব্যৰ ফালে গুচি যায়।

হাদীছটোত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এই কথা স্পষ্ট কৰিছে যে, দুনিয়াৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হ'ব নালাগে, বৰং ইয়াৰ পৰা বিমুখ হৈ থাকিব লাগে।
কিন্তু হাদীছটোত এই কথা কোৱা নাই যে, দুনিয়াত নিজৰ প্ৰয়োজনীয় বস্তুকো পৰিত্যাগ কৰিব লাগে। বৰং এনেকুৱা বস্তুক পৰিত্যাগ কৰিবলৈ কোৱা হৈছে যিটোৱে আখিৰাতৰ পৰা অমনোযোগী কৰি ৰাখে। কাৰণ মুছাফিৰ ব্যক্তিয়ে গছৰ ছাঁত এই উদ্দেশ্যে আশ্ৰয় লয়, যাতে তাৰ দ্বাৰা উপকৃত হ'ব পাৰে আৰু গন্তব্য স্থল পোৱাত সহায় হয় তথা ক্লান্ত হৈ নপৰে।
নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ প্ৰতিটো অৱস্থা হৈছে আমাৰ বাবে আদৰ্শ। যিয়ে তেখেতৰ আদৰ্শ অনুযায়ী জীৱন যাপন কৰিব তেওঁ হিদায়তপ্ৰাপ্ত হ'ব। লগতে দুনিয়া আৰু আখিৰাতত সফলতা অৰ্জন কৰিব।
চাহাবায়ে কেৰাম ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুমে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক অত্যন্ত মুহাব্বত কৰিছিল।
দাৱাত আৰু শিক্ষা আদিৰ ক্ষেত্ৰত উদাহৰণ দিয়াটো হৈছে চৰীয়ত সন্মত।