মুহাম্মাদৰ পৰিয়ালৰ ওচৰলৈ বহুতো মহিলাই নিজৰ স্বামীৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ লৈ আহিছে। এতেকে তোমালোকৰ মাজৰ যিসকলে নিজৰ স্ত্ৰীক প্ৰহাৰ কৰে, সিহঁত তোমালোকৰ মাজত উত্তম নহয়।

হাদীছটোত নাৰীসকলৰ সৈতে ভাল আচৰণ কৰাৰ ফজীলত বৰ্ণিত হৈছে, আৰু সিহঁতৰ প্ৰতি ধৈৰ্য্যশীল হ'বলৈ কোৱা হৈছে। স্ত্ৰীক প্ৰহাৰ কৰাতকৈ উপেক্ষা কৰাটো বেছি উত্তম।
মহান আল্লাহে নুশূজ (স্ত্ৰীৰ অবাধ্যতা)ৰ প্ৰতিকাৰ হিচাপে প্ৰহাৰ কৰাটোক একেবাৰে শেষৰ স্তৰত ৰাখিছে, তেওঁ কৈছে: "আৰু তোমালোকে স্ত্ৰীসকলৰ মাজত যিসকলৰ অবাধ্যতাৰ আশংকা কৰা সিহঁতক সদুপদেশ দিয়া, আৰু সিহঁতৰ শয্যা বৰ্জন কৰা লগতে সিহঁতক প্ৰহাৰ কৰা। যদি সিহঁতে তোমালোকৰ অনুগত হয় তেন্তে সিহঁতৰ বিৰুদ্ধে কোনো পথ অন্বেষণ নকৰিবা। নিশ্চয় আল্লাহ শ্ৰেষ্ঠ, মহান।" (ছুৰা আন-নিছাঃ ৩৪) এই তিনিওটা হৈছে পৰ্যায়ক্ৰমে ব্যৱহাৰ কৰিবলগীয়া বিষয়, (এটাৰ পিছত আনটো), একেলগে কাৰ্যকৰী কৰা উচিত নহয়। প্ৰথমেঃ উপদেশ দিব লাগে —সজ পৰামৰ্শ, আৰু সতৰ্ক কৰিব লাগে। যদি ইয়াৰ দ্বাৰা কাম হয়, তেন্তে আলহামদুলিল্লাহ। দ্বিতীয়তে যদি উপদেশৰ দ্বাৰা কাম নহয়, তেন্তে শয্যা পৃথক কৰিব লাগে। তৃতীয়তে, যদি ইয়াৰ দ্বাৰাও কাম নহয়, তেন্তে শাসনমূলক প্ৰহাৰ কৰিব লাগে—কিন্তু এইটো যাতে প্ৰতিশোধমূলক প্ৰহাৰ নহয়।
পুৰুষ হৈছে ঘৰৰ দায়িত্বশীল ব্যক্তি। গতিকে পুৰুষে হিকমতৰ সৈতে আৰু উত্তম উপদেশৰ জৰিয়তে নিজৰ অধীনস্থসকলক লালন-পালন কৰিব লাগে আৰু শাসন কৰিব লাগে।
ফতোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ পৰিণাম আৰু পৰিণতি সম্পৰ্কে জানিবলৈ কোনো আলিমৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰা বৈধ।
অভিযোগকাৰী ক্ষতিগ্ৰস্ত হ'লে শাসক বা আলিমৰ ওচৰত অভিযোগ কৰা বৈধ।