“তোমালোকে (পাৰ্থিৱ বিষয়ত) তোমালোকতকৈ নিম্ন শ্ৰেণীৰ ব্যক্তিৰ প্ৰতি দৃষ্টিপাত কৰিবা, তোমালোকতকৈ উচ্চ শ্ৰেণীৰ ব্যক্তিৰ ফালে নহয়। এইটো কৰিলে বেছি উপযুক্ত যে, আল্লাহে তোমালোকক যি নিয়ামত প্ৰদান কৰিছে, সেইবোৰ তোমালোকৰ দৃষ্টিত নগণ্য বুলি গণ্য নহ'ব।”

নিজৰ যিখিনি আছে সেইখিনিতে সন্তুষ্টি লাভ কৰাটো হৈছে মুমিনৰ অন্যতম এটা সুউচ্চ চৰিত্ৰ। লগতে এইটো হৈছে আল্লাহে নিৰ্ধাৰণ কৰা তাক্বদীৰৰ প্ৰতি সন্তুষ্টি প্ৰকাশৰ অন্যতম এটা প্ৰতীক।
ইবনু জাৰীৰ ৰাহিমাহুল্লাহে কৈছেঃ এই হাদীছটো হৈছে বিভিন্ন কল্যাণমূলক এটা জামে হাদীছ। কাৰণ মানুহে যেতিয়া আনৰ ওচৰত থকা পাৰ্থিৱ জীৱনৰ সা-সম্পত্তিৰ উভৈনদী পৰিৱেশ দেখা পায়, তেতিয়া সেইবোৰ নিজৰ বাবেও কামনা কৰে, আৰু নিজৰ ওপৰত থকা আল্লাহৰ নিয়ামতবোৰক তুচ্ছ বুলি জ্ঞান কৰে। সি তেতিয়া অধিক পাবলৈ পৰিশ্ৰমৰ ওপৰত পৰিশ্ৰম কৰে, অথবা তাৰ সমান হ'বলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰে। এইটোৱে হৈছে অধিকাংশ মানুহৰ অৱস্থা। আনহাতে যদি সি নিজতকৈ নিম্ন পৰ্যায়ৰ লোকৰ প্ৰতি দৃষ্টিপাত কৰে, তেন্তে নিশ্চয় তেওঁৰ ওচৰত এইটো স্পষ্ট হৈ পৰিব যে, আল্লাহে তাক যি নিয়ামত প্ৰদান কৰিছে সেইটো বহুতৰে নাই। ফলত সি আল্লাহৰ চুকৰিয়া আদায় কৰিব আৰু বিনীত হ'ব, আৰু কল্যাণৰ কামত মনোযোগ দিব।