যদি মানুহৰ দাবীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সিহঁতক প্ৰদান কৰা হ'লহেঁতেন, তেন্তে মানুহে আনৰ প্ৰাণ আৰু ধন-সম্পদ দাবী কৰি বহিলহেঁতেন। কিন্তু দাবী কৰা ব্যক্তিয়ে প্ৰমাণ দিব লাগিব আৰু প্ৰতিপক্ষই শপত খাই (সেই দাবীক) অস্বীকাৰ কৰিব লাগিব।

ইবনে দাক্বীকুল ঈদে কৈছেঃ এই হাদীছটো হৈছে বিধি-বিধানৰ অন্যতম এটা মূলনীতি। বিবাদ মীমাংসাৰ ক্ষেত্ৰত এইটো হৈছে এটা ডাঙৰ উৎস।
মানুহৰ প্ৰাণ আৰু ধন-সম্পদ লৈ যাতে কোনেও খেলিব নোৱাৰে তাৰ প্ৰতি চৰীয়তে সুক্ষ্ম দৃষ্টি ৰাখিছে।
মীমাংসাকাৰীয়ে নিজৰ জ্ঞান অনুযায়ী ফয়চালা দিয়া উচিত নহয়, প্ৰমাণ অনুযায়ীহে মীমাংসা কৰা উচিত।
প্ৰমাণহীন সকলো দাবী প্ৰত্যাখ্যাত। সেয়া অধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰতে হওক বা লেনদেনৰ ক্ষেত্ৰতে হওক অথবা ঈমান আৰু ইল্মৰ কোনো বিষয়তে হওক।