মোৰ পূৰ্বে আল্লাহে যি নবীয়েই প্ৰেৰণ কৰিছে, সেই নবীৰেই তেওঁৰ উম্মতৰ মাজৰ পৰা হাৱাৰী তথা সংগী আছিল। তেওঁলোকে তেওঁৰ ছুন্নতৰ ওপৰত আমল কৰিছিল আৰু তেওঁৰ আদেশ পালন কৰিছিল।

চৰীয়ত বিৰোধী লোকসকলৰ সৈতে কথা আৰু কৰ্মৰ জৰিয়তে সংগ্ৰাম কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা হৈছে।
অসৎকৰ্মক অন্তৰেৰে ঘৃণা নকৰাটো হৈছে ঈমানৰ দুৰ্বলতা অথবা ঈমান নথকাৰ পৰিচয়।
নবীসকলৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ দায়িত্বভাৰ সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰিবলৈ আল্লাহে তেওঁলোকক এই সুবিধা প্ৰদান কৰিছে।
মুক্তি কামনা কৰা প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে নবীসকলে দেখুৱাই দিয়া পথ অনুসৰণ কৰা উচিত। কাৰণ তেওঁলোকৰ পথৰ বাহিৰে বাকী সকলো পথ হৈছে ধ্বংস তথা ভ্ৰান্ত।
নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম আৰু চাহাবাসকলৰ পিছত যিমান দিন অতীত হৈছে সিমানেই মানুহে ছুন্নতসমূহ ত্যাগ কৰিছে আৰু প্ৰবৃত্তিৰ অনুসৰণ কৰিছে, তথা বিদআত সৃষ্টি কৰিছে।
হাদীছটোত জিহাদৰ পৰ্যায় উল্লেখ হৈছে। যদি হাতৰ দ্বাৰা সংশোধন কৰাৰ ক্ষমতা আছে তেন্তে হাতৰ দ্বাৰা কৰিব লাগিব, যেনে- প্ৰশাসন, ৰজা, বাদশ্বাহ আদিয়ে। কথাৰ দ্বাৰা জিহাদ হৈছে, সত্য প্ৰচাৰ কৰা আৰু সত্যৰ পিনে আহ্বান কৰা। অন্তৰৰ দ্বাৰা জিহাদ হৈছে, সেই অসৎকৰ্মটোৰ বিৰোধিতা কৰা, সেইটোক পছন্দ নকৰা আৰু তাৰ প্ৰতি সন্তুষ্ট নোহোৱা।
সৎকৰ্মৰ আদেশ আৰু অসৎকৰ্মৰ পৰা নিষেধ কৰা অনিবাৰ্য্য।