Downloads

مفاتيح الغيب باللغة الفلبينية

Ang mga susi ng lihim o tinatawag na “Mafatihul Ghaib” sa wikang arabik; ay lahat ng kaalaman na si Allah ﷻ lamang ang nakababatid, kaya’t walang nakakaalam ng mga bagay na ito, maging sa nakaraan, kasalukuyan, at kung ano ang darating.

At maaaring pahintulutan ni Allah ﷻ na ito’y malaman ng ilan sa mga alipin na Kanyang pipiliin, katulad kung papaano ibinigay ni Allah ﷻ ang kaalaman tungkol sa kwento ng mga naunang Sugo kay Propeta Muhammad ﷺ. At ganoon din ang mga palatandaan sa pagdating ng Huling Araw, kung saan ito’y mangyayari sa darating na panahon, at iba pa na malalaking pangyayari.

Sinabi ni Allah ﷻ sa Qur’an: “Siya ang nakakaaalam ng Ghaib (mga di-nakikitang bahagi) at hindi Niya ipapahayag ang kaalaman na ito kaninuman. Maliban sa Kanyang pinili mula sa mga sugo, at katotohanan, Siya ay nagpapadala ng mga Anghel sa harap at likuran ng mga Sugo, upang mangalaga sa kanila at sa mensahe na ito. Upang mapag-alaman ni Propeta Muhammad ﷺ na ang mga naunang Sugo ay kanilang ipinarating ang mensahe ng kanilang Panginoon. At Kanyang nasasaklawan ang alin mang nasa kanila, at mananatiling nasa wastong bilang ang bawa’t bagay”.

Ang mga susi ng lihim o hindi nakikita ay lima, ito ay nakatago sa kaalaman ng mga nilikha. Kaya’t walang nakakaalam kailan darating ang Huling Araw, at kung kailan, saang lugar, at gaano kalakas bababa ang ulan. At walang nakababatid ng detalyeng kaalaman sa kung ano ang nasa sinapupunan ng mga ina maliban sa Allah ﷻ, walang nakakaalam kung ano ang magiging kasarian ng mga batang ito, maging ang kanilang biyaya, kailan sila papanaw, ano ang kanilang gawain, at sila ba ay mabibilang sa mga matagumpay o mabibilang sa mga talunan. At walang nakakaalam sa mga kabutihan at kasamaan na gagawin ng mga tao, at papaano hinati-hati ang mga biyaya sa sanlibutan maliban sa Allah ﷻ. Walang nakakaalam kung saang lupalop aabutan ng pagtatapos ang mga kaluluwa maliban sa Allah.

At kung ano ang mga sinasabi ng mga manggagamot at mga eksperto sa mga inaasahang malakas na pag-ihip ng hangin, pagbuhos ng ulan, eklipse ng araw at buwan, lahat ito’y walang kasiguraduhan at maaaring mangyari o hindi, maaaring tama o mali.

Bagamat ang kaalaman ng Allah ﷻ ay sigurado at tumpak, ang Kanyang kaalaman ay tutugma sa reyalidad, sinabi ni Allah ﷻ sa Qur’an: “Tunay na tanging si Allah ang may kaalaman sa takdang Oras, at Siya ang nagpapababa ng ulan, at Siya ang nakababatid ng anumang nasa sinapupunan ng mga ina. Walang sinuman ang nakakaalam anuman ang kanyang kinahihinatnan sa kinabukasan, at walang sinuman ang nakakaalam kung saang lupain siya mamamatay. Katotohanan si Allah ang Maalam, Lubos na Nakababatid”.

والله تعالى أعلم…

توحيد الربوبية باللغة الفلبينية

Alam mo ba kung ano ang karapatan ni Allah ﷻ mula sa kanyang mga alipin?…

At naisip mo ba papaano natin ito magagampanan?…

Ang karapatan ni Allah ﷻ mula sa kanyang mga alipin ay kanilang pagsamba sa kanya ng walang pagtatambal, at ang Tawheed o kaisahan ni Allah ﷻ  ay nahahati sa tatlong klase: Tawheed Al-Rububiyah, Tawheed Al-Uluhiyah, Tawheed Al-Asmaa wa Al-Sifaat.

Ang Tawheed Al-Rububiyah ay kaisahan ni Allah ﷻ sa kanyang kapangyarihan at abilidad. Ito ay ating panghahawakan ng walang alinlangan na si Allah ﷻ ang nag-iisa sa kanyang abilidad na lumikha, pagbaba ng biyaya, at pangangasiwa.

At ating paniniwalaan na si Allah ﷻ ang nag-iisa sa kanyang kaharian, pagbibigay ng buhay, at ganun rin sa pagbawi nito. At si Allah ﷻ lamang ang nag-iisa sa pagtulong, at pagpapahintulot ng pinsala o kapahamakan, at siya ang nag-iisa sa pakikinig ng mga panalangin ng mga nangangailangan.

At ang Allah ﷻ ay nilubos ng walang limitasyon na biyaya ang lahat ng kanyang mga alipin, at biyaya ng gabay ay pinagkaloob lamang sa mga mananampalataya, si Allah ﷻ  ang panginoon at lumikha ng lahat,  lahat ay sumasailalim sa kanyang kaharian, ang lahat ng mga nasa kalangitan at kalupaan at kung ano ang nasa pagitan nito ay kanyang tagasunod.

At kahit ang mga hindi mananampalataya sa Makkah (Quraish) ay naniniwala sa ganitong uri ng kaisahan ni Allah (Al-Rububiyah), ngunit kahit sila ay maniwala sa Al-Rububiyah (kaisahan ni Allah sa kanyang mga kakayahan), ito ay hindi sapat hanggat hindi sila naniniwala sa kaishan ni Allah ﷻ sa pagsamba (Al-Uluhiyah) at sa kaisahan ni Allah ﷻ sa kanyang mga pangalan at mga katangian (Al-Asmaa wa Al-Sifaat).

يوم عرفة باللغة الفلبينية

Sa pagsikat ng araw sa ika-siyam ng buwan ng Dhul-Hijjah, ang mga nagsasagawa ng Hajj o pilgrimahe ay papunta patungo sa Arafah, na kung saan ito ay haligi ng Hajj. Ang araw ng Arafah ay araw na kung saan ito ay sasaksi para sa atin sa Araw ng Paghuhukom, at ang Allah ﷻ ay sumumpa sa araw na ito, bilang pagpapakita sa kadakilaan, gantimpala, karangalan na pumapaloob sa araw na ito.

Sinabi ng Allah ﷻ :  “Isinusumpa ko sa ipinangakong Araw, at sa sumasaksi at sa kanyang sinaksihan”. At ang ibigsabihin ng araw na sumasaksi dito ay ang Arafah, katulad ng naiulat sa Propeta Muhammad ﷺ.

At sa araw na ito, ang ankan ni Adan ay inipon ng Allah ﷻ at Kanyang pinasaksi na walang ibang diyos na dapat sambahin maliban sa Allah ﷻ.

At sa araw na ito, ang relihiyong Islam ay kinumpleto, at nilubos ang biyaya para sa Propeta Muhammad ﷺ  at sa kanyang nasyon, at ang araw na ito ay araw ng pagpapatawad ng kasalanan at pagliligtas mula sa apoy ng impiyerno.

At ito ang araw ng Eid sa mga tao na tumayo sa Arafah, at inutos ng Propeta Muhammad ﷺ  sa mga hindi nakapagsagawa ng Hajj ang pag-aayuno sa araw na ito, at kanyang sinabi: “Ang ayuno sa araw ng Arafah, ay pagpapatawad mula sa Allah ﷻ  ng mga nakaraang taon nating kasalanan at ang ating mga kasalanan sa darating na taon”.

At sa Arafah, ang mga nagsagawa ng Hajj ay tatayo, inaalala ang Allah, itinataas ang kanilang mga kamay bilang pananalangin sa Allah ng mataimtim hanggang sila ay abutan ng paglubog ng araw.

Sinabi ng Propeta Muhammad ﷺ :  “Ang pinakamainam na Dua o panalangin sa araw ng Arafah, ay kung ano ang aking sinabi at ng mga naunang propeta bago ako;

“La ilaha illallah wahdahu la sharika lah, lahul mulku, lahu hamdu, wa huwa a’la kulli shay-in Qadeer”. Walang ibang diyos na karapatdapat samabahin maliban sa Allah, Sya lamang ang nag-iisa, walang katambal, ang kaharian ay sa Kanya lamang, lahat ng papuri at pasasalamat ay sa Kanya lamang, tunay na Sya ang may kapangyarihan sa lahat ng bagay”.

Pagkatapos maniwala ng isang tao sa Al-Rububiyah, kinakailangan ang pananamapalataya na si Allah ﷻ  ang Nag-iisa sa ating lantaran at patago na pagsamba, at hindi natin sasambahin ang kahit sino maliban sa natatanging tagapaglikha, nagbibigay ng biyaya, at tanging nangangasiwa sa Kanyang kaharian.

Ating mapapagtanto na hindi sapat na maniwala ang isang tao na mayroong nag-iisang tagapaglikha, nagbibigay ng biyaya, at hindi matatawag na isang Muslim. At kinakailangan na ating maging layunin na si Allah ﷻ  ang kararapat na Nag-iisa sa ating pagsamba.

Sa ganitong dahilan hindi naging mananampalataya ang mga Mushrikun o mga tumaliwas at nagtambal sa Allah ﷻ , at kung ating titingnan ang mga talata sa Qur’an na nagsasaad ng pagiging panginoon ni Allah, ito’y palaging sinusundan ng pag-anyaya sa Kanyang karapatan sa pagsamba.

Ang Tawheed Al-Uluhiyah ay pondasyon ng relihiyong Islam na kung saan kapag ito’y nasira, hindi matatawag na mananampalataya ang isang tao, at sa ganitong klase ng kaisahan ng panginoon ipinadala ang mga rebelasyon kasama ang mga Propeta, at sa ganitong klase ng kaisahan ng panginoon nilikha ang paraiso at impiyerno.

Ang kaisahan ni Allah ﷻ sa Kanyang pagsamba ay kinakailangan na tayo’y magkaroon ng sinsiridad sa relihiyon, ang ating pagmamahal, pagdakila, pagtitiwala, pagdepende, pagkatakot, at pananalangin ay lahat kay Allah lamang. At wala tayong pagsumpa, pag-aalay o pagsasakripisyo maliban na ito’y para sa Allah lamang, at ganito ang ating gagawin sa lahat ng ating pagsamba, ito man ay pagsamba na nararamdaman ng ating puso, o pagsamba na ginagawa ng ating katawan, lahat ay iuukol sa Allah, nang walang halong pagtatambal.