Downloads

ФАРҚ БАЙНИ ШИРКИ АСҒАР ВА АКБАР

РӮЗА
الصوم
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

Барои чи рӯза фарз гардид? Фоидаҳои рӯза чист?

Аллоҳ таъоло фармуд; «Эй касоне, ки имон овардед, бар шумр рӯза доштанро фарз карда шуд, чуноне ки ба онҳое, ки пеш аз шумо буданд, фарз карда шуда буд, бошад ки парҳезгорӣ кунед». Бақара 183.

Рӯза поксозии нафс аст. Рӯза сиҳатии қалб ва ҷисмро ҳифз мекунад. Лекин он бо шаҳавот боз мегардад. Пас рӯза инсонро аз шаҳавот боз медорад ва он бузургтарин кӯмакрасон ба парҳезгорӣ аст. Рӯза доштан ҷиҳоди нафс аст. Ва бар мо лозим аст, ки зидди хоҳишоти нафс бошем ва аз даст задан ба гуноҳ худдорӣ кунем.

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд; «Ҳар савоби амали фарзанди Одам ба худаш аст, ҷуз рӯза, ки аз они ман аст. Ва ман худам подоши онро медиҳам. Рӯза сипаре дар баробари оташи дӯзах аст. Пас ҳаргоҳ яке аз шумо рӯзадор буд, набояд сухани баде бигӯяд ва ё бар касе фарёд занад. Ва агар касе ӯро дашном дод ё бо ӯ ҷанҷол кард, дар ҷавобаш бигӯяд: Ман рӯзадор ҳастам». Бухорӣ ва Муслим.

Дар вақти рӯза аз дурӯғ, ғайбат, такаббур ва суханчинӣ дур бошад, зеро ин амалҳо қабеҳ ва муҳаррам аст.
Ҷобир ибни Абдуллоҳ разияллоҳу анҳу гуфт; «Агар ту рӯза бидорӣ, пас гӯш ва чашмат низ рӯза доранд. Ва ҳам забонат аз дурӯғ ба гуноҳ боз истад. Ва набояд рӯзҳо рӯзадорият ба рӯзҳо рӯза надоштаат баробар бошад». Ривояти Ибни Абушайба.

Рӯза доштан ром кардани нафс ба корҳои хайру нек аст, ба мисли садақа додан, намоз хондан ва тиловати Қуръон кардан ва ғайра аз тоъатҳо.

Дар рӯзадорӣ зоҳидӣ дар дунё ва рағбат ба охират аст. Ва дар ҷаннат ба рӯзадорон гуфта мешавад; «Ба онҳо гуфта шавад: Гуворо бихӯред ва биошомед, ба сабаби он чи дар рӯзҳои гузашта пеш фиристода будед”. Ҳоққа 24.

ТАЯММУМ

التيمم
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

Ҳар шахсе, ки дар вақти сафар ва ё муқим буданаш барои таҳорат кардан обе пайдо накард, пас чи кор кунад?

Таяммум: Бо хоки пок молидани рўй ва ду даст аст, ки он бар ивази таҳорат ва ғусл мебошад.

Ва сабаби таяммум кардан набудани об ва ё қудрати истифодаи онро надоштан аст, агарчанде он мавҷуд бошад.

Хоки пок: Хоки рӯйи замин аст, ки он аз гил бошад ва ё лой, пас истифодаи он ҷоиз аст.

Таяммум кардан барои шахси бемор ҷоиз аст, дар ҳоле ки дар ҳақиқат ӯ бемор бошад ва бемориаш зиёд гардад ва ё табобати ӯ ба таъхир афтад. Ва бемории ӯ аз тарафи табиби мусалмони одил муайян карда шуда бошад ва ҳам бемор аз ҳаракат монда бошад, ва касеро пайдо нашавад, ки ӯро ёрӣ диҳад. Ва инчунин ҳар касе, ки аз ҳалок шудан ва ё пайдо шудани беморӣ ва зиёд гардидани он баъди истифодаи об аз хунукии сахт битарсад. Модоме, ки барои гарм кардани об чизе пайдо накунад.

Инчунин барои ҳар касе, ки гумон мекунад дар оянда ба об эҳтиёҷ дорад ва худ ва ҳайвоне, ки дар наздаш эҳтиром дорад ташна мемонанд. Ташнагие, ки ба марг ва ё ба зарари ҷиддӣ оварда мерасонад.

Ва таяммум кардан ба мусофир ва муқим ҷоиз аст.

Тарзи таяммум кардан: Як зарба зада ба рӯй ва даст масҳ кашидан аст. Ҳамчуноне, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Чунин амал барои ту кифоя аст». Пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳарду кафи дасташонро болои хок ба замин як зарба заданд ва кафи дастонашонро пуф карда, сипас ба рӯй ва ду дасташон масҳ кашиданд».

Ҳар чизе, ки таҳорат ва ғуслро мешиканад, таяммумро ҳам мешиканад, зеро таяммум бар ивази онҳост.

Дар дохили намоз дидани об таяммумро мешиканад, вале агар обро пас аз анҷоми намоз бинад, намозаш дуруст аст ва онро аз сари нав намехонад.

Ва инчунин барои ҳар беморе, ки барои истифодаи об тавоноӣ ва қудрат пайдо кард, ба ӯ ҷоиз нест, ки таяммум бикунад.
Ва ҳар коре, ки иҷрои он бо таҳорат ва ғусл дуруст аст, пас бо таяммум низ дуруст аст. Ва ҳар шахсе, ки таяммум кардааст, чанд ракате, ки аз намози фарзӣ ва нафлӣ мехоҳад, онро адо намояд.

СУННАТҲОИ ФИТРӢ

Хислатҳое, ки Аллоҳ таъоло дар фитрати мардум ниҳодааст ва инсон бар он майл ва ҳоҷат дорад. Ин хислатҳо ба муҷтамаъ таъсир мерасонад. Аллоҳ дӯст дорад, ки инсон зеботарин ва комилтарин ҷисм дошта бошад. Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: «Панҷ чиз аз фитрат аст; Хатна кардан, кӯтоҳ кардани нохунҳо, кандани мӯйи зери бағал, тарошидани мӯйи зери ноф ва паст кардани мӯйлаб». Бо ривояти имом Бухорӣ ва Муслим.

Паст кардан ва ё тарошидани мӯйи зери ноф ва атрофи он бо теғ ва ё бо крему доруҳое, ки мӯйро мерезонад, ҷоиз аст.

Хатна кардан барои мардон воҷиб аст. Беҳтар аст, ки он дар рӯзи ҳафтум барои тифли навзод иҷро шавад, зеро барқароршавии он барои кӯдак зуд аст ва ҳам имкон медиҳад, ки кӯдак дар ҳолати комил ба воя расад.

Мӯйи лабро паст кардан аз суннат аст, зеро он зебоӣ ва тозагӣ аст ва ҳам мухолифат ба кофирон мебошад.

Кӯтоҳ кардани нохунҳо аз суннат аст. Агар он муддати зиёд гирифта нашавад, ба зераш чиркиниҳо ҷамъ мешаванд.

Кандани мӯйи зери бағал суннат аст. Набояд онро аз чиҳил рӯз бештар гузошта шавад. Бояд мӯйи зери бағалро чи бо кандан бошад ва ё бо тарошидан тоза бикунем, зеро агар он муддати зиёд истад, бӯй мекунад.

Изофа бар ин панҷ хислат; Риш гузоштан, мисвок кардан, истиншоқ (ба бинӣ об гирифтан), мазмаза (ба даҳон об гирифтан) ва шӯстани дохили панҷаҳои даст ва пой ва ҷойҳое, ки ба онҷо чиркиниҳо ҷамъ мешавад ва истинҷо, ки он аз одоби қазои ҳоҷат аст, ки инсон бояд баъди қазои ҳоҷати худ, пушту пеш ва атрофи онро бо об пок бикунад.

Аз Уммул муъминин Оиша разияллоҳу анҳо ривоят аст, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд; «Даҳ чиз аз фитрат аст; Паст кардани мӯйи лаб, дароз кардани риш, мисвок кардан, истиншоқ, гирифтани нохун, шӯстани панҷаҳо, кандани мӯйи зери бағал, тарошидани мӯйи зери ноф, шӯстани ду махраҷ ва мазмаза». Муслим.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ