Downloads

Таҳорат карданро ба дигарон таълим бидиҳем. Ва пеш аз таҳорат кардан Аллоҳро ба ёд оварда “Бисмиллоҳ” бигӯем. Пас дастонамон ба пуррагӣ се бор бишӯем. Ва бояд об ба мобайни ангуштонамон дохил гардад. Пас обро ба даҳон гирифта се бор онро ба хубӣ бишӯем. Ин амалро “мазмаза” меноманд. Пас обро се бор ба бинӣ дохил кунем, ки ин амалро “истиншоқ” меноманд. Пас рӯямонро бо таври комил бишӯем, ки ба тамоми рӯй об бирасад. Пас дастамонро се маротиба то оринҷ бишӯем. Пас тамоми сарамон як маротиба масҳ бикашем. Ва ба берун ва даруни гӯш низ масҳ кашем. Сипас пойи худро се бор ҳамроҳи ошиқи пой бишӯем, ки шӯстан аввал пойи рост ва сипас пойи чап аст. Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: “Дин покизагист”. Албатта дини Ислом қалби мардумро аз ҳама бемориҳо пок месозад. Покизагии бадан низ сабаби тандурустӣ ва хушбахтии ҳарду дунё аст. Агар бадан нопок бошад, қалб хира мегардад. Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: “Таҳорат калиди намоз аст ва намоз калиди ҷаннат аст”. Инчунин фармуданд: “Ҳар касе, ки ба монанди ман таҳорат бикунад ва сипас ду ракат бихонад, Аллоҳ таъоло гуноҳони гузаштаи ӯро мағфират мекунад”.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

Дӯстони ман, албатта аз шукри неъмати Аллоҳ ин аст, ки мо бояд Ӯро бо беҳтарин амалҳое, ки онро дӯст медорад, ибодат намоем. Ва як аз он ибодатҳо намоз аст. Пас оё медонед, ки чи тавр намозро адо намоем? Пеш аз намоз мо бояд худро ба баъзе корҳо тайёр намоем, ба мисли: Таҳорат кардан, пӯшидани либоси тоза, ихтиёри ҷойи пок ва рӯ овардан ба сӯйи қибла. Пас бо қалби худ нияти намоз намоем. Ду дастро ба баробари гӯшҳо баланд кунем ва “Аллоҳу акбар” гуфта такбир бигӯем. Ва дасти ростро болои дасти чап гузошта ба болои шикам гузорем. Дуои истифтоҳ ва сураи Фотиҳаро хонем. Ва ояте аз Қуръон хонда пас “Аллоҳу акбар” гуфта ба рукуъ равем. Ва дар рукуъ се бор “Субҳона раббиял аъзим” бигӯем. Пас қоматро рост карда ором гирем. Ва “Самияллоҳу лиман ҳамида” ва “Аллоҳу акбар” гуфта ба саҷда равем. Дар саҷда се бор “Субҳона раббиял аъло” гуфта, дар байни ду саҷда ин дуоро хонем; “Раббиғфирли, варҳамнӣ, ваҳдинӣ ва офинӣ”. Пас ба саҷдаи дуввум рафта дуои онро хонем. Баъди он ба ракати дуввум рост шавем. Ва ракати дуввумро ба мисли ракати яккум адо намоем. Ва баъди саҷдаи дуввум нишаста Аттаҳиёт ва салавотро хонем ва ба тарафи дасти рост ва чап салом бидиҳем. Ва агар намоз се ракат бошад, баъди хондани Аттаҳиёт ба ракати севвум рост шавем. Ва як ракати дигар хонда баъд салом бидиҳем. Ва мо барои ракати чаҳорум низ рост мешавем, агар намоз ба мисли намози хуфтан чаҳор ракат бошад. Ҳамин тавр мо намозро комил ба охир мерасонем. Аз Аллоҳ таъоло мехоҳем, ки амалҳои моро қабули даргоҳи Худ гардонад.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

Чигуна ту бояд рӯзаи худро аз камбудӣ ва нуқсон пок намоӣ? Чигуна ба қалби фақирон ва мискинон хурсандиро дохил кунӣ, то дар рӯзи ид ба мисли ту онҳо ҳам хурсанд бошанд? Ин ҳолатро каме тафаккур бикун. Аз Ибни Аббос разияллоҳу анҳумо ривоят аст, ки гуфт: “Паёмбар ﷺ закоти фитрро фарз гардонданд. Ва он барои рӯзадор пок шудан аз гуноҳи дурӯғгӯйӣ ва дашноми дигарон дар вақти рӯза ва таом барои мискинон аст”. Закоти фитр ба ҳар мусалмон воҷиб аст, ки онро аз номи худаш ва аз номи онҳое, ки нафақаашон дар гарданаш аст, бидиҳад. Ба закоти фитр шарт нест, ки моли муайяни шумо ба нисоб расида бошад. Ва миқдори закоти фитр барои ҳар шахс як соъ аз донаҳо ва меваҳое, ки мардум аз он истифода мебаранд, мебошад. Аз Ибни Умар разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки гуфт; “Паёмбар ﷺ ба ҳар мусалмон закоти фитрро як соъ аз хурмо ва ё ҷав ба ҳар ғулом ва озод ва мард ва зан ва хурд ва калон фарз гардонданд”. Ба мо амр шудааст, ки бояд закоти фитрро пеш аз баромадан ба намози ид бидиҳем. Ҷоиз аст, ки мо онро як рӯз ва ё ду рӯз пеш ид бидиҳем. Яъне шаби бистуҳаштум, зеро гоҳе моҳи Рамазон бистунӯҳ ва ё сӣ рӯз мешавад. Шахсе, ки закоти фитрро баъди намози ид медиҳад, гунаҳкор аст, магар шахсе, ки маъзур аст ва қазои он бар ӯ воҷиб мегардад. Пас мо бояд саъй кунем, то нафсро пок карда аҷру савоб бигирем:“Эй касоне, ки имон овардед, аз ончи ба шумо рӯзӣ додаем, харҷ кунед, пеш аз он, ки рӯзе биёяд, ки дар он на хариду фурӯш ҳаст ва на дӯстӣ ва на шафоат. Ва ҳамоно кофирон золимонанд”. Бақара:254.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

Рӯза ин ибодати Аллоҳ таъоло ва дурӣ аз таъом ва шароб ва ҷимоъ аз тулӯъи фаҷри содиқ то ғуруби офтоб аст. Ба ҳар мусалмон воҷиб аст, ки худро аз шиканандаҳои рӯза нигаҳ дорад:
1.Хӯрдан ва нӯшидан ва он чизҳое, ки ба ҳамин маъно аст ва бадан аз он ғизо мегирад. 2. Сӯзандорӯе, ки он ба бадани инсон ғизо мешавад. 3. Хун гирифтан ва ё нақли он ба шахси дигар. 4. Ҷимоъ ва инзоли манӣ дар хоб ва ё бо хоҳиши худ. Аммо дар хоб эҳтилом шудан бо иҷмоъи уламо аз шиканандаҳои рӯза нест. Ва ба мисли он, бо қавли роҷеҳ мазӣ низ рӯзаро ботил намекунад. 5. Дониста қай кардан рӯзаро мешиканад, вале агар он бе хоҳиши шумо ояд, рӯзаи шумо дуруст аст. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Касе, ки қай кардан бар ӯ ғалаба кард, бар вай қазое нест. Аммо шахсе, ки худ дониста қай мекунад, бояд қазои он рӯзаро бидорад”. Абудовуд ва Тирмизӣ. 6. Ҳиҷома ва хун додан аз шиканандаҳои рӯза аст. 7. Шахсе, ки ба хун додан муҳтоҷ аст, пас агар ифтор кард, қазои онро бидорад. 8. Ба иҷмоъи уламо хуни ҳайзу нифос дар ҳама рӯзҳои Рамазон аз шиканандаҳои рӯза аст. Ҳатто ин, ки омадани он чанд дақиқае пеш аз ғуруби офтоб бошад. 9. Шиканандаҳои рӯзаро аз рӯйи надонистани ҳукми он ва ё аз рӯйи фаромӯшӣ ва ё маҷбур кардани шахси дигар бихӯрад, пас рӯзаи ӯ дуруст аст. Албатта барои рӯза фарзҳо ва ҳудудҳоест, ки ҳифзи он бар мо воҷиб аст. Аллоҳ таъоло фармуд: “Ин манҳиёти Аллоҳ аст, пас ба онҳо наздик машавед. Аллоҳ ҳамчунон оятҳои Худро барои мардумон баён мекунад, бошад ки парҳезгорӣ кунанд”. Бақара:187.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

ҚАЛБИ УСТУВОР

ҒИЗОИ ҚАЛБҲО

ҚАЛБ ПОДШОҲ АСТ,

ҚАЛБИ ЗИНДА

عجائب الاستغفار
АҶОИБИИ ТАЛАБИ МАҒФИРАТИ ГУНОҲ
Бо талаби мағфирати гуноҳ кардан, дуоҳо қабул гашта, дари раҳмат боз гашта баракот нозил мегардад. Истиғфор ин ҳимояву сипар аз бадиҳои гуноҳ ва пӯшидани он аст. Пас агар бандаеро Аллоҳ мағфират кунад, пас ӯро аз гуноҳ нигаҳ дошта он гуноҳро пӯшидааст. Истиғфор сабаби нуронӣ гаштани қалб ва ҳидояти он аст. Аллоҳ фармуд: “Солеҳ (алайҳис салом) гуфт: Эй қавми ман, чаро пеш аз накӯӣ бадиро ба шитоб талаб мекунед? Чаро аз Аллоҳ талаби омӯрзиш намекунед? Шояд, ки бар шумо раҳм карда шавад”. Намл:46.
Истиғфор аз бузургтарин тоатҳо, наздик шудан ба Аллоҳ, ҷило додани қалб, дур шудани вазнинии амал ва тарки фаромӯшхотириву ғафлат аст. Мо бояд бо истиғфор кардан бисёр ибодатҳо, намоз, ҳаҷ ва ҳар маҷлису муносибатҳоро ба охир бирасонем. Истиғфор аз зикрҳои Аллоҳ аст, ки қалбҳо зинда гашта ором меёбанд. Аллоҳ фармуд: “Огоҳ шав, дилҳо ба ёди Аллоҳ ором мегиранд”. Раъд:28.
Истиғфор давои қалб аз гуноҳ аст. Имом Қатода раҳимаҳуллоҳ гуфт:“Албатта Қуръон шуморо далолат ба доруву даво мекунад. Аммо доруҳо он ҳамон гуноҳони шумо ва давоҳо он ҳамон истиғфор аст”. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Ҳароина ҳиссиёт ва таъсире дар қалбам ҳаст, ки ман ҳаррӯз сад маротиба талаби мағфирати гуноҳ мекунам” Муслим. Баъзе уламо мегӯянд: Аллоҳ ба баъзе инсонҳо истиғфорро насиб накардааст, зеро ӯ мехоҳад он шахсро азоб бидиҳад.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ