Downloads

هل المهدي حقيقة أم لا ؟
ОЁ МАҲДӢ ҲАҚИҚАТ АСТ ВА Ё НЕ?
Ҳадисҳои саҳеҳ ба омадани имом Маҳдӣ хабар медиҳад, ки ӯ дар охири замон меояд. Ва он нишонае аз нишонаҳои рӯзи қиёмат ва шарте аз шартҳои он аст. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Аз уммати ман аз охиринҳои онҳо Маҳдӣ мебарояд, ки он аз аломатҳои рӯзи қиёмат аст. Вақте ки он меояд, Аллоҳ таъоло баракатро ато фармуда, боронро медиҳад, ки ҳама замин сабзу хуррам мегардад. Ва дар аҳди ӯ мол бисёр гардад. Ва муддати аҳди ӯ ҳафт ва ё ҳашт сол аст”. (Ҳокам). Инчунин фармуданд: “Маҳдӣ аз мо аст ва аз аҳли байт аст, яъне аз фарзандони Фотима разияллоҳу анҳо. Ва номаш Муҳаммад ибни Абдуллоҳ аст. Аммо кай таваллуд шудани онро Аллоҳ таъоло медонад. Вақте ки меояд, Аллоҳ таъоло кори ӯро ислоҳ мекунад ва қадру қимати ӯро дар як шаб ва ё дар як соат боло мекунад”. (Ибни Моҷа ва Аҳмад). Инчунин Паёмбар ﷺ фармуданд: “Маҳдӣ аз насли ман аст. Пешонии васеъ ва бини дароз дорад. Вақте меояд, рӯйи замин бо адл пур мешавад. Ҳамчуноне, ки ҷавру ситам пур гардад. Ва ӯ ҳафт сол ҳукм мекунад”. Ва инчунин фармуданд: “Исо ибни Марям алайҳис салом аз осмон нозил мешавад ва мегӯянд: Биё ба намоз ва ба мо имом бишав. Пас мегӯяд: Не, албатта имомӣ аз шумо аст, мусалмон ба бародари мусалмонаш имом мешавад, ки ин такрими Парвардигор барои ин уммати ислом аст”. Аллома Муҳаммад ибни Саффоринӣ гуфт: (Ба баромадани Маҳдӣ ривоятҳо бисёр гардид, ки ҳатто ба дараҷаи тавотурии маънавӣ расид. Ва дар байни уламои аҳли суннат ва ҷамоъат паҳн гардид). Имом Шавконӣ гуфт: (Ҳадисҳое, ки дар ҳаққи Маҳдӣ омадааст, панҷоҳ ҳадис аст, ки баъзеи он саҳеҳ ва ҳасан буда ва баъзеи дигар заиф аст). Бинобарин, бар ҳар мусалмон талаби илм кардан фарз аст, зеро дурӯғгуён низ дар ҳаққи Маҳдӣ ҳадисҳои дурӯғ бофтаанд.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

«المهيمن»
«Ал-Муҳаймин»

Ал-Муҳаймин ҷалла ҷалолуҳу. Яъне Ӯ таъоло қоим бар амалҳо, ризқҳо ва аҷалҳои халқи Худ мебошад. Ва Ӯ ҳоли халқро медонад ва бар онҳо қодир, ҳифзкунанда ва ба илми Худ онҳоро иҳотакунанда аст. Ал-Муҳаймин ҷалла ҷалолуҳу дар Қуръони карим як маротиба омадааст. Аллоҳ таъоло фармудааст: “Ӯст он Аллоҳе, ки нест ҳеҷ маъбуде магар Ӯ, подшоҳу аз ҳамаи айбҳо ниҳоят пок аст. Аз нуқсон солим, амондиҳанда, нигоҳбону ғолибу худихтиёру бузургвор аст. Аз шарик муқаррар кардани онҳо Ӯ пок аст”. (Сураи Ҳашр: 23). Парвардигоре, ки бар чизҳои пӯшида ва ончи дар дилҳо пинҳон аст, огоҳ ва хабардор аст. Ӯ зоте аст, ки илм ва огоҳии Ӯ ҳар чизеро дар иҳота дорад. Аллоҳ таъоло фармуд: “Ва он касе ки аз аҳли Миср Юсуфро харид, ба зани худ гуфт: «Гиромӣ дор ҷои ӯро, шояд, ки моро нафъ диҳад ё ӯро фарзанд гирем». Ва ҳамчунин Юсуфро дар замини Миср ҷой додем ва то ба ӯ илми таъбири хобҳоро биёмӯзонем ва Аллоҳ ба амри Худ ғолиб аст, ва лекин бештари мардум намедонанд”. (Сураи Юсуф:21). Имом Бағавӣ раҳимаҳуллоҳ мегӯяд: (Муҳаймин, яъне он зоте аст, ки Муроқиб ва Гувоҳ бар амалҳои бандагонаш мебошад. Ва ин қавли Ибни Аббос, Муҷоҳид ва дигарон аст, ки яъне Муҳаймин ба маънои Муроқиб аст). Дар Қуръони карим қиссаи Мусо алайҳис салом ва Фиръавн омадааст, ки дар он Муроқиб будани Аллоҳ таъоло хабар медиҳад, Аллоҳ таъоло фармуд: “Ва ба сӯи модари Мӯсо илҳом фиристодем, ки «Шир бидеҳ ӯро, пас, чун бар вай битарсӣ, ӯро дар дарё бияндоз ва матарс ва андӯҳ махӯр, ҳаройина, Мо ӯро ба сӯи ту бозрасонанда ва ӯро аз пайғамбарон гардонанда ҳастем!”. (Сураи Қасас:7). Ва фармудааст: “Ва ба ростӣ ба сӯйи ту Китобро фурӯ фиристодем, он чӣ аз китобе ки пеш аз вай буд, боваридоранда ва нозиру нигаҳбон бар вай аст”. (Сураи Моида:48).

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

10 نصيحة مفيدة للنساء
10 НАСИҲАТИ ФОИДАНОК БАРОИ ЗАНОН
1.Дар зиндагӣ қаноъатро пеша кун. Дар хонаи шавҳар ҳавасҳои беҷо макун, агар чанде дар бадани дугонаҳои худ, ҳамсояҳои худ аз зебогиҳо мебинӣ ва дар хонаҳояшон аз зебогиҳо мебинӣ, вале ба он чизе, ки ту дар хона дорӣ, ба ӯ қаноъат бикун.
2.Бо шавҳар якдил ва якзабон бош. Гоҳо ҳолатҳое мешавад, ки ту дар ҳамон хона гуноҳе надорӣ, вале туро гунаҳгор мекунанд. Ту кӯшиш макун, ки шавҳарро гунаҳгор кунӣ, балки таҳаммул кун, ки хотимааш барои ту хайр аст.
3.Чашм барои дидан аст. Кӯшиш кун, ки бо ин чашм фақат шавҳари ту хубиҳо бинад, покизагиҳо бинад ва манзараҳои нек бинад.
4.Бинӣ барои бӯйидан аст. Шавҳар вақте, тозагии занро мебинад, бӯи хуши дохили хонаро мебинад, табиати ӯ дигаргун мешавад. Хоҳишоти мард, ба худи зан, дар хона ва дар зиндагӣ боз бештар мешавад.
5. Вақти ғизои шавҳар. Вақти ғизои шавҳарро хатман риоя кун. Кӯшиш кун, ки вақти ғизои ӯро таъхир макунӣ.
6. Вақти хоби шавҳар. Вақти хоби шавҳарро низ риоя кун. Вақте, ки соати хоби шавҳар омад, барои ӯ ҷойгаҳи хобашро омода кун.
7. Кадбону бош. Кадбонугӣ ҳам дар зиндагӣ хеле нақш мебозад. Дар ҳар як маҳсулоте, ки шавҳар мехарад, ба харҷи беҳуда роҳ мадеҳ. Зеро пайдо кардани маҳсулот, ин ба осонӣ ба даст намеояд.
8. Ҳаққи дигар нонхӯрҳои шавҳарро фаромӯш макун. (Падар, модар, бародар, хоҳар, хешу табори ӯ) . Онҳо ҳам нонхурҳои хонаи шавҳари ту ҳастанд.
9. Ҳар чӣ сире, ки дар хонаи шавҳар бошад, фош макун.
10. Агар шавҳарро дар ҳолати ғамнок дидӣ, хурсанд машав. Агар дар ҳолати шодӣ дидӣ, шод бош! Аллоҳ таъоло болои хоҳарон ва модарони мо шароитеро барпо кунад, ки ҳамагӣ, руҷӯъ ба Қуръон ва ҳадисҳои Паёмбар (салаллоҳу алайҳи васаллам) дошта бошанд.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

«المحيط»
«Ал-Муҳит»

Ал-Муҳит ҷалла ҷалолуҳу, яъне Ӯ таъоло он зоте аст, ки аз илми Ӯ чизе пӯшида намемонад ва ҳамаи чизро ба илм иҳота намудааст ва адади ҳар чизро шуморидааст. Ал-Муҳит ҷалла ҷалолуҳу дар Қуръони карим ҳашт маротиба омадааст. Аллоҳ таъоло фармуд: “Огоҳ бош, ки онҳо аз лиқои Парвардигорашон дар шакканд ва огоҳ бош, ки Ӯ ба ҳамаи чиз иҳота дорад”. (Сураи Фуссилат: 54). Ва фармудааст: “Аз они Аллоҳ аст, ончи дар осмонҳо ва ончи дар замин аст. Ва Парвардигор аз ҳар чиз комилан огоҳ аст ва ба ҳама чиз иҳота дорад”. (Сураи Нисо: 126). Ва фармудааст: “Ва агар бурдоборӣ ва тақво пеша кунед, ҳилагарии онҳо ба шумо ҳеҷ зараре намерасонад, ҳеҷ шакке нест, Аллоҳ ба ончи анҷом медиҳед медонад ва иҳота дорад”. (Оли Имрон:120). Ӯ зоте аст, ки илм, қудрат ва меҳрубонии Ӯ ҳар чизро иҳота намуда дарбар дорад. Илми Ӯ ҳама маълумот ва биноии Ӯ ҳама диданиҳо ва шунавоии Ӯ ҳама шунавоиҳоро дар иҳота дорад. Ва қудрату хости Ӯ дар тамоми мавҷудот нуфузкунанда аст. Раҳмати Ӯ аҳли замин ва осмонҳоро дарбар гирифта ва тамоми махлуқот мағлуби қудрати Ӯ ҳастанд. Аллоҳ фармудааст: “Ва Аллоҳ аз ҳар тарафи онҳо иҳотакунанда аст.”. (Сураи Буруҷ:20). Иҳота Аллоҳ таъоло иҳотаи комил аст, ки ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад. Аллоҳ фармудааст: “Аллоҳ он Зотест, ки ҳафт Осмонро офарид ва аз Замин монанди он (ҳафт қабат) офарид, ҳукми Аллоҳ дар миёни онҳо нозил мешавад, то бидонед, ки албатта, Ӯ бар ҳама чиз тавоност ва албатта ҳар чизро аз рӯйи илми Худ иҳота кардааст”. (Сураи Талоқ:12). Аллоҳ ба ончи кофирон макр мекунанд ва дурӯғ мегӯянд, медонад. Аллоҳ фармудааст: “Ҳароина Мо барои ситамгарон оташеро, ки саропардаҳои он онҳоро иҳота мекунад, муҳайё кардаем”. (Сураи Каҳф:29).

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ