Downloads

«الرحمن»
«Ар-Раҳмон»
Имони шахси муъмин комил намегардад, магар бо ягона донистани Аллоҳ ба номҳо ва сифатҳояш. Ҳама номҳои Аллоҳ зебо ва олӣ аст. Аллоҳ сифатҳои комил ва бузург дорад. Ва яке аз номҳои зебои Ӯ таъоло Ар-Раҳмон аст. Номи Ар-Раҳмон дар Қуръони Карим дар панҷоҳу ҳафт мавзеъ зикр шудааст. Ва шаштои он ҳамроҳ бо номи Ар-Раҳим омадааст. Ар-Раҳмон аз номҳоест, ки барои бандагон ин номро гузоштан ҷоиз нест. Аз Ибни Аббос разияллоҳу анҳумо ривоят аст, ки дар тафсири сураи Марям ояти 65 гуфт: “Ҳеҷ якеро ба ғайр аз Аллоҳ, Раҳмон номида намешавад”.(Ҳоким:3420). Ар-Раҳмон, яъне соҳиби раҳмати комил, ки ризқи халқ ва сабабҳои зиндагиро барояшон васеъ гардондааст, агарчи онҳо муъмин бошанд ва ё кофир. Ӯ таъоло пок ва соҳиби Раҳмати васеъ ва бузург аст, ки ҳама чиз дар назди Ӯ васеъ аст. Шахсони ботақво пайравони Паёмбарон ҳастанд, ки барои онҳо ин Раҳмат комил ва мутлақ аст. (Тафсири Саъдӣ с:39). Раҳмати Парвардигор ду навъ аст: 1. Раҳмати ом, ки он барои ҳама халоиқ аст ва ҳам барои тарбияи онҳо ва ризқашон ва ҳам ёрии онҳо бо неъматҳо. 2. Раҳмати хос, ки он хос барои муъминон аст, зеро Аллоҳ онҳоро ба Раҳмати Худ тавфиқ ва ҳидоят мекунад ва дифоъ менамояд. Оне, ки ба Раҳмон будани Аллоҳ имон дорад, медонад ки ҳама он мусибатҳову дарду аламҳо аз тарафи Парвардигор аст. Агарчи онро зоҳиран бад мебинад, вале медонад, ки дар ботини он Раҳмати Парвардигор аст ва албатта оқибати он нек аст. Аллоҳ мефармояд: “Бар шумо набардро лозим карда шуд ва он барои шумо душвор аст. Ва шояд, ки шумо чизеро нохуш доред ва ҳол он ки вай барои шумо беҳтар бошад. Ва шояд, ки чизеро дӯст доред ва ҳол он ки вай барои шумо бад бошад. Ва Аллоҳ медонад ва шумо намедонед”. Бақара:216. Ва шахси муъмин бо ин ном дуо мекунад ва онро васила мегирад. Ва осори Раҳмати Аллоҳро дар махлуқоташ мебинад. Пас бо инҳо муҳаббати Аллоҳ ва имону бовариаш зиёд мегардад. Оне, ки Раҳмати Аллоҳро мехоҳад, ба бандагони Аллоҳ раҳм мекунад.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

«الله»
«АЛЛОҲ»
Инсон аз чизҳое, ки ӯро ба техналогияи нав мерасонад, тааҷҷуб мекунад. Бо ин ҳама боз инсонҳое пайдо мешаванд, ки бутпарасту ҳайвонпараст ҳастанд. Ва ҳақиқати равшан он аст, ки ягон чиз мустаҳиқи ибодат нест, магар Аллоҳ таъоло. Ва ҳама маъбудон ба ғайр аз Аллоҳ, ки хоҳ дар зери Арш бошанд ва ё дар болои замин, ботиланд. Аллоҳ фармуд: “Ва Ӯ Аллоҳ, яъне тасарруфкунанда ва фармонраво дар осмонҳо ва замин аст”. Анъом:3. Аллоҳ таъолоро ибодат карда ва ягона дониста мешавад. Ва иқрор карда мешавад, ки Ӯ маъбуди ҳама он чизҳое аст, ки дар осмонҳо ва замин аст, ки Ӯро Аллоҳ номида мешавад. Ӯро бо тарсу умед дуо мекунанд, магар он ҷинну инсонҳое, ки ба Ӯ кофир шуданд. Аллоҳ он зотест, ки муҳаббаташ дар қалбҳост ва бо зикраш он ором мегирад. Аллоҳ фармуд: “Ононе, ки имон оварданд, қалбҳояшон бо ёди Аллоҳ ором мегирад. Огоҳ шав, қалбҳо ба ёди Аллоҳ ором мегирад”. (Рад:28). Аллоҳ зоте аст, ки ҳама Ӯро дӯст медоранд ва ба сӯяш мераванд ва дар ҳама ҳоҷатҳояшон ба сӯйи Ӯ илтиҷо мекунанд. Нест маъбуди барҳақ, ба ҷуз Аллоҳ. Ва Илоҳ он маъбуде аст, ки онро итоат карда мешавад ва ҳама ибодату муҳаббат ба сӯйи Ӯст. Ва қалбҳо ба сӯйи Ӯ баста шудааст. Аллоҳ ягона аст, шарике надорад. Шинохти Аллоҳ сабаби хушбахтии дунё ва охират аст, зеро лаззату шодмонӣ ва хушгузаронии вақт ва неъматҳо бо шинохти Аллоҳ таъоло аст. Агар ба сӯйи Ӯ ба дуо даст бардоштем ва таваккал кардем, пас Ӯ кифоякунанда ва ризқдиҳанда аст. Агар мардум ба сӯйи талаби дунё раванд, ту ба сӯйи Аллоҳ бирав. Ва агар онҳо ба аҳлашон унс бигиранд, ту ба Аллоҳ унс бигир. Аллоҳ фармуд: “Танҳо Аллоҳро ибодат кун ва аз сипосгузорон бош”. (Зумар:66).
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ