Tunay na ang mga iyon ay magiging mga sigalot. Pansinin, pagkatapos may mangyayaring isang sigalot, na ang nakaupo roon ay higit na mabuti kaysa sa naglalakad doon at ang naglalakad doon ay higit na mabuti kaysa sa tumatakbo papunta roon

Ang pagpapabatid hinggil sa pagkaganap ng mga sigalot para magbigay-babala laban sa mga ito at upang magpakahanda ang mga tao para sa mga ito para hindi sila sumuong sa mga ito at humiling kay Allāh ng pagtitiis at kaligtasan mula sa kasamaan ng mga ito.
Nagsabi si Imām An-Nawawīy: Ang sabi niya (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan): "ang nakaupo roon ay higit na mabuti kaysa sa naglalakad doon" hanggang sa katapusan nito [sa ibang salaysay] ay [may] may kahulugan ito na paglilinaw sa kabigatan ng panganib niyon, paghimok sa pag-iwas doon, pagpuslit mula roon, at na ang kasamaan niyon at sigalot niyon ay magiging alinsunod sa pagkahumaling doon.
Nagsabi si Imām An-Nawawīy: Ang pagpawi ng kasalanan sa pinilit sa pagdalo roon. Hinggil naman sa pagpatay, hindi ito pinapayagan dahil sa pamimilit; bagkus nagkakasala ang pinilit sa ipinag-uutos sa kanya ayon sa ijmā` (pagkakabuklod ng hatol).
Nagsabi si Ibnu Ḥajar: May nagsabing mga iba pa: Kapag may naghimagsik na isang pangkatin laban sa pinuno saka nagpigil ito sa kinakailangan dito at sumiklab ang digmaan, kakailanganin ang makipaglaban dito. Gayundin, kung sakaling may nagdigmaang dalawang pangkatin, kakailanganin sa bawat nakakaya ang pagkontra sa nasa mali at ang pag-aadya sa nasa tama. Ito ang sabi ng mayoriya. May nagdetalye na mga iba pa sapagkat nagsabi sila: "Ang bawat pakikipaglaban na naganap sa pagitan ng dalawang pangkatin ng mga Muslim kung saan walang pinuno sa pangkat, ang pakikipaglaban sa sandaling iyon ay ipinagbabawal." Nagbabaan ang mga ḥadīth na kaugnay sa paksang ito at iba pa dahil doon.
Nagsabi si Imām An-Nawawīy: Nagkaiba-iba ang mga maalam kaugnay sa pakikipaglaban sa sigalot. May nagsabing isang pangkatin: "Hindi siya makikipaglaban sa mga sigalot ng mga Muslim. Kung pumasok sila sa kanya sa bahay niya at humiling sila ng pagpatay sa kanya, hindi pinapayagan sa kanya ang magtanggol sa sarili niya dahil ang humihiling ay nabibigyang-pakahulugan." Ito ang doktrina ni Abū Bakrah na Kasamahan (malugod si Allāh sa kanya) at ng iba pa sa kanya. Nagsabi naman sina Ibnu `Umar at `Imrān bin Al-Ḥuṣayn (malugod si Allāh sa kanila) at iba pa sa kanilang dalawa: "Hindi siya papasok doon subalit kung nagpakay siya ng pagtatangol sa sarili niya, ang dalawang doktrinang ito ay nagkakasang-ayon sa pagwaksi ng pagpasok sa lahat ng mga sigalot ng Islām. Nagsabi ang karamihan sa mga Kasamahan, mga Tagsunod, at pangkalahatan ng mga maalam sa Islām: "Kinakailangan ang pag-aadya sa nasa totoo sa mga sigalot at ang pagsasagawa kasama niya ng pakikipaglaban sa mga tagapaghimagsik gaya ng sinabi ni Allāh (Qur'ān 49:9): {kalabanin ninyo ang lumabag hanggang sa bumalik ito sa kautusan ni Allāh.} Ito ay ang tumpak." Nabibigyang-pakahulugan ang mga ḥadīth sa sinumang hindi lumitaw sa kanya ang nasa totoo o sa dalawang pangkating tagalabag sa katarungan na walang pagbibigay-pakahulugan para sa isa sa dalawa.