หากผู้ที่เดินผ่านหน้าผู้ที่ละหมาดอยู่ได้รู้ว่าบาปที่ประสบกับเขาคืออะไรเเล้วไซร้ เเน่นอนว่าการที่เขายืนอยู่กับที่เป็นเวลา 40 นั้นเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเขามากยิ่งกว่าการไปเดินผ่านหน้าเขา(ผู้ละหมาด)เสียอีก

ห้ามมิให้เดินผ่านหน้าผู้ที่ละหมาด หากเขาไม่มีที่กั้นด้านหน้า หรือห้ามผ่านระหว่างผู้ที่ละหมาดกับที่กั้นนั้น หากเขามีที่กั้นอยู่
อิบนุ ฮาญาร์ กล่าวว่า: และมีความเห็นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับการกำหนดระยะห่างนั้น บ้างก็กล่าวว่า: หากผู้ใดเดินผ่านระหว่างเขากับบริเวณที่เขาก้มสุญูด, บ้างก็กล่าวว่า: หากมีผู้ใดเดินผ่านระหว่างเขากับระยะห่างประมาณสามศอก, และอีกความเห็นหนึ่งกล่าวว่า: ระหว่างเขากับระยะที่สามารถขว้างหินไปถึงได้
อัล-ซะยูฏีย์ กล่าวว่า: ความหมายของการผ่านคือ การที่เดินผ่านตัดหน้า โดยแนวขวาง แต่ถ้าเขาเดินนำหน้าเขาคนนั้น โดยมุ่งหน้าไปยังทิศทางกิบละฮ์ เขาก็จะไม่รวมอยู่ในการเตือนสำทับนี้
เป็นการดีกว่าสำหรับผู้ละหมาดที่จะไม่ทำการละหมาดบนเส้นทางที่ผู้คนใช้กัน และในสถานที่ที่พวกเขาต้องเดินผ่านไปมา เพื่อที่จะไม่ทำให้ละหมาดของเขานั้นนำไปสู่การไม่สมบูรณ์ และทำให้คนที่สัญจรไปมาทำบาป ดังนั้น จำเป็นที่เขาจะต้องเอาที่กั้น มากั้นระหว่างเขากับคนที่สัญจรไปมา
จากหะดีษนี้ทราบได้ว่า บาปที่เกิดจากการทำบาปในโลกอาคิเราะฮฺ (ปรโลก) แม้จะเป็นบาปเพียงเล็กน้อย ก็ยังถือว่ายิ่งใหญ่กว่าความลำบากใด ๆ ในดุนยา ไม่ว่าจะรุนแรงเพียงใดก็ตาม