“ผู้ใดที่หยุดพัก ณ ที่ใดที่หนึ่ง แล้วเขากล่าวว่า أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ (ความว่า ฉันขอความคุ้มครองด้วยถ้อยคำแห่งอัลลอฮฺที่สมบูรณ์จากความชั่วร้ายที่พระองค์สร้างขึ้น) เขาย่อมจะไม่ได้รับอันตรายจากสิ่งใดๆ จนกระทั่งเขาย้ายออกไปจากที่แห่งนั้น”

การขอความคุ้มครองถือเป็นอิบาดะฮ์ ตราบใดที่เป็นการขอต่ออัลลอฮฺ หรือต่อพระนามและคุณลักษณะของพระองค์
อนุญาตให้ขอความคุ้มครองด้วยถ้อยคำของอัลลอฮฺเพราะมันเป็นหนึ่งในคุณลักษณะของพระองค์ มหาบริสุทธิ์จงมีแด่พระองค์ ซึ่งต่างจากการขอความคุ้มครองจากสิ่งอื่นใด เพราะเป็นการตั้งภาคี
คุณค่าของบทดุอาอ์บทนี้และความจำเริญของมัน
การขอความคุ้มครองด้วยบทวิงวอนขอต่างๆ เป็นสาเหตุแห่งการป้องกันจากอันตรายต่างๆ
ไม่อนุญาตขอความคุ้มครองจากสิ่งอื่นจากอัลลอฮฺ ไม่ว่าจะเป็นญิน นักไสยเวท ผู้หลอกลวง และอื่นๆ
ศาสนาได้อนุมัติบทดุอาอ์นี้ไว้สำหรับผู้ที่จะพักอาศัยที่ใดที่หนึ่งที่บ้านหรือเดินทาง